gezen bezgin

welcome to arlington

2012-02-26T23:24:00.001+02:00

bilmem kaç saat uçakta zaman geçirdiniz. havaalanında sınır muhafızlarının onca ilgisine mazhar oldunuz, hem de gereksiz yere. iri kıyım bir şoför sizi bir limuzinle alıp otelinize götürdü. deli gibi açtınız, bir şeyler yiyip yattınız. gece uzun uzun başucunuzdaki telefon çalıyor. inanmadınız ilk başta. sonra baktınız durum ciddi. ahizeyi kaldırıp ... ne dersiniz sahi? ben bulamadım. sustum kaldım. ecnebi bir memlekette biri sizi yatağınızın başında hep duran ama hiç kullanmadığınız bir telefon marifetiyle rahatsız ederse, ve uyku gözünüzden ve dahi götünüzden akıyorken, telefonu nasıl açarsınız? karşı taraf ses verinceye kadar bekledim. adımı söyledi inanmadım. aksanı harika! bir daha söyledi. len, dedim. bu bizimkilerden biri. dedi ki anonsu duyuyor musun. hayır. aç kapıyı dinle, dedi. koridorda boğuk bir ses. asansörden. bu bir tatbikat değildir. asansörü kullanmadan katları boşaltın. oldu!

en başta umursamadım ne yalan söyleyeyim. ciddi bir şey olsa daha ciddi bir şekilde uyarırlardı herhalde dedim kendi kendime. lobiyi aradım. ses seda yok. eleman ingilizce bilmiyor ya, ciddi bir şey yok uyu sen, dedim vurdum kafayı yastığa. yarım saat sonra eleman yine aradı. lobiden. nasıl becerdiyse. itfaiye geldi. herkes aşağıda in istersen, dedi. durum ciddi. makineyi aldım çıktım. arlington'da ilk gecem. yangın var!

aşağıya indim ki herkes orada. ben yine türk! bişey olmaz. yazıda varsa olur, kaderden kaçılmaz.. itfaiye ve polis araçları geldikçe geliyor. hava soğuk. yağmur atıştırıyor. millet pijama terlik ben tam tekmil elimde fotoğraf makinesi. gerçekten türk olmak büyük rahatlık :)

güya ilk kez iyi bir otelde kalıyoruz. o da organizasyon masrafların bir kısmını üsleniyor diye. yoksa biz yine dc'nin en boktan oteline taliptik. marriott. artık ne kadar lüksse! ilk gece yangın.

ciddi bir şey değilmiş. gereksiz bir telaşmış. dedim ben bir şey yoktur diye...

2 saat sonra bizi odamıza gidelim diye salıverdiler. gidip uyumaya çalıştım. ama nafile.

bu washington dc gezisi de böyle başladı. hayırlısı!

26 ekim 2011

ekim '11

2012-02-26T00:02:00.000+02:00

ankara'da bir can sıkıntısı anında yaptığımız saçma gezi.. incek'te kahvaltı, ardından gölbaşı. ankara'nın güzelliği işte. ne yana gitsen orada atraksiyon. eğlence. gırla. kimi de geri dönüyor bu kente! allah allah ?

kızın kırkı çıktı çıkmadı, biz kendimizi dışarı attık. attık da ne yapacağımızı pek bilemedik işte...

hadi azıcık gidelim diyerek vurduk arazi yollarına caanım arabayı.

incek ile gölbaşı arasında öğlenin o sıcağında onlarca yırtıcı dolanıyor yukarıda. pek çoğu pek tabi kızıl şahin. elimizdeki lensin yetmeyeceğini bile bile deneyip durmuştuk. maksat eğlenecek bir şey olsun..

tür tespiti için

bu başarısız kuş denemelerinden sonra çay içmeye gölbaşı mogan gölüne gittik. belediye yapmış bir şeyler. ankara'nın ortasında iskele, yelkenliler ve balık tutanlar gördük. büyük başkan çok yaşa!

melih'in ilk zamanlarıydı. mogan'a dünyanın suyu en yukarıya fışkırtan fıskiyesini yapma kararı almıştı. ama melih çoğu zaman yaptığı gibi yapmadı, bu kez aldığı kararı uygulamaya koymaya girişti. ne yazık! biyoloji okuyordum. eymir ve mogan göllerini çalışan hocalarımız, arkadaşlarımız vardı. bu göl için felaketti. mikroorganizmasından kuşuna kadar. uyarılar yapıldı. ama laf anlayana edilirmiş. adam yaptı! hadi bu kafanın ekoloji, çevre dinlemediği hatta bunun lafını edenleri terörist kabilinden saydıkları malum ama bu en yüksek binayı, en uzun köprüyü, en büyük stadyumu, en bilmemneyi yapma sevdasını anlamıyorum. nedir bu en bilmemne takıntısı? ne derdiniz var? ne kompleksiniz var?

moganın içine ettikten sonra şimdi de kıyılarını cafelerle, iskelelerle, piknik alanlarıyla, içini de deniz bisikleti, kayık ve yelkenlimsilerle doldurup belediyecilik yaptığını sanıyor ankara bşb. iki gıdım yeşile hasret biz gibi ankaralılar da bunu görüp 'iyi olmuş iyi, iki nefes alacak yer çıktı' diye avutuyoruz işte kendimizi.

ankara. işte kafes!

8 ekim 2011

neşe geldi (milat)

2012-02-11T01:11:00.000+02:00

bloga uzun süre yeni birşeyler yazmamamın çok aptalca bir sebebi var. kendime gök görmediğin bir kızı olmuş, tutmuş.... dedirtmemek. blogda güya kronolojik sırayı takip ediyorum ya, sıra o müthiş hadisede: kızım doğdu! baba oldum! (30 ağustos 2011) elimde binlerce fotoğraf. hele ki şimdi kız artık 6 aydan gün almaya başlamışken. kendimi tutmazsam burayı aile albümüne çevirmem olası. ama hiç istemiyorum. o nedenle bir türlü giremedim olaya. bu blogda kızımın bolca fotoğrafı olacak, ama mümkün mertebe az tutmaya çalışcağım. artık ne kadar başarabilirsem. işte kızım:

30 ağustos sabahı kalktık. şöyle bir iç geçirdik önce. ne bizim dilekle denizin düğününe gidebilmiştik denizli'ye ne de şeker bayramı için salihli'ye. ilkay erken doğurmaktan korkuyordu. bana kalsa daha bir ay vardı, korkacak birşey yoktu.

gazetelerimizi de hatmettikten sonra zafer bayramı klasiği türk yıldızlarını izleyelim canlı canlı diye balkona çıktık. o ana dek tek derdimiz uçakları yakalayabilmekti.

ilkay hafiften midem ağrıyor dedi. geçer dedik..

sonra bunun çok ritmik olduğunu fark ettik. 3 dakikada bir. kimi zaman hafif kimi zaman ağır. ama ritmik. hadi hastaneye gidelim o zaman. yola çıkınca geçeceğini hesaplıyorum. ve de umuyorum. güle oynaya gidiyoruz ya sancı inatla geçmiyor. hastaneye varıp durumu söylüyoruz. hemşire umursamaz "yiyiyorsunuz şekeri baklavayı bayramda, içerdeki başlıyor zıplamaya. siz de doğuracağım sanıp buraya geliyorsunuz. bugün gelen bilmemkaçıncı hamilesiniz" diyor. umarım "yanlış alarm"dır.

ilkay'ı bir alete bağlıyorlar. sancı şiddettini ve ritmini ölçüyor. gitgide şiddetlendiğini ben bile görüyorum aletten. ilkay zaten ölüyor bitiyor. ama hemşireleri ikna edemiyoruz. geçer, geçer, takmayın kafanıza der gibiler. tam bizi artık yollayacakken bir de doktor muayene etsin diyorlar. doktor muayeneye başlar başlamaz, doğum başlıyor diyor. ilkay'la birbirimize baktığımız gibi kalıyoruz. kimse yok. bizimkiler zaten salihli'de, ilkay'ınkiler hacıbektaş'ta, ali'yle tolga bisiklet turunda. arayacak bir allahın kulu yok. hastane bile boş. sadece nöbete yazıldıkları için kızgın hemşireler ve bir doktor. çok uzun sürmedi doğum ama o anlarda yanımda birileri olsun çok isterdim.hani hastane koridorunda tanımadığım falan bir adam olsa ona sarılacağım.

kapıda bekliyorum. ilkay bağırmayı kesiyor, bir bebek ağlamaya başlıyor. itiraf: o an ben de ağlamış olabilirim. lehte veya aleyhte şahit yok. keşke olsaydı. bir hemşire kucağında küçücük birşey bana doğru geliyor. işte diyor, bu kızın. mor, buruş buruş, orası burası şiş, koca burunlu bir şey. bana uzatıyor. tutamam ki ben onu diyorum. hemşire kınıyor beni. cık cık bunlar da çocuk yapıyor ya der gibi. napayım? hiç bebek alamdım ki kucağıma. yüzüne dokundum mu dokunmadım mı onu bile hatırlamıyorum. bebek geri gidiyor içeri. annesiyle çıkıyor.

kendimden nefret ediyorum ama annesiyle görür görmez aklıma ilk fotoğrafı olsun diye bir fotoğraf çekmek düşüyor. cep telefonumun 2 mplik kamerasıyla işte şu fotoğrafı çekiyorum. kızım! neşe!

2440 gr sadece

o zaman "tahminimden güzel çıktı bu" demiştim. hatta bana baya güzel gelmişti. şimdi bakıyorum da çirkinmiş aslında :) şimdi daha güzel...

daha 2 günlükken tokasını takıyoruz..

bebeği olur da bir kişinin bu pozu verdirmez mi bebeğine? di mi ya?

10 günlük. göbeği düştü nihayet. ilk banyo...

bebek kokusu harika bir şeymiş. baba olmak da :) gerçi daha ne ben farkındayım ne de o baba olduğumun ...

11. gün. tuz ritüelinden sonraki aşamaya geçtik. annem sağ olsun. bala yatırdık kızı. balın içine kına ve bilimum baharat koyup sarmışlar kızımı. amaç isilik olmasın, teni güzel olsunmuş. ilkay'ın çektiği diğer fotoğrafları koymayı gönlüm el vermedi. oysa ki daha iştah açıcı fotolar da vardı..

15. gün..dedesi geldi. ismini fısıldadı kulağına ezanıyla birlikte.. kızım dilay neşe...

20. günü. eli yüzü iyice oturmaya başladı..

ve 1 ay bitti.

artık level atladık. yeni bir yaşama başladık galiba. çocuklu çoluklu insanlardan olduk. bizim tayfa bile şekil değiştirmeye başladı. ne diyelim, allah analı babalı büyütsün!

odtü... neşe ve defne....

eymir & tolgacan

2012-01-07T23:34:00.001+02:00

eymir'e özel davet üzerine gittik. şimdi bizim tolgacan'ın çalıp ettiği bir grubu var. arada toplaşıp eymir'de yiyip içip çalıp söylüyorlarmış. tolgacan'ın doğum gününde de çalacaklarmış. bizi de çağırdılar sağ olsunlar...

gittik eymir'e. millet toplanmadan evvel inadım inat ya iki kuş fotoğrafı deneyeceğim. inadım kurusun.. işte bahri. aşağıdaki fotoğrafta. görebilen?

eymir'e her geldiğimde şu fabrika bacasını oraya kim diktiyse onun bir yerine sokasım gelirdi. hiç düşünmemiştim o bacanın o tek'liği ile güzel de sayılabileceğini. şimdi eymir gölü görsün diye toki destekli ağaoğluvari siteler yükselmekte gölün etrafında. zenginler fiskilerini içerken göle rahat rahat bakabilsinler diye.

yine tosbaa.

ve tolgacan'ın doğum günü..

elleriniz dert görmesin gençler..

happy birthday gülüm. nice senelere...

27 ağustos 2011. eymir.

75-300mm

2012-01-06T22:25:00.002+02:00

bilirsiniz, hep bir zoom lensim olsun da kendime yetecek kadar kuş fotoğrafı çekeyim diyordum. tamron 75-300mm f:4/5.6 macro'yu fiyatı düşmüş görünce bir arkadaşın da gazına gelip aldım hemen. sonuç tam bir hayal kırıklığı. 'kendime yetecek' kelimesini her kullanışım çok bilinçliydi. adam gibi kuş fotosu için en az L serisinin 70-200'üne geçmek gerektiğini biliyorum. tabi ki doğal hedef aynı serinin100-400mm'ü. en başta azçok diyordum ama. çok ama çok başarısız bir lens olduğuna kanaat getirdim. haa ışık güzel olunca tripod kullanamdan dahi macro'da iyi sonuç verdiğini de gördüm. ama amaç kuş fotoğrafına giriş olunca hezimet. ya bu sevdadan vaz geçeceğim temelli, veya arabayı satıp o lensi alacağım...

ama lensin bana şöyle bir artısı oldu. atıl hale geçmiş bir bünyeyi bahaneyle araziye vurdu da az çok kendime geldim. gelmişim demek doğru sanırım. şimdilerde götümü yerden 1 santim dahi kaldırmak istemiyorum. işte o nedenle eski fotoğrafları deşip duruyorum. bahaneyle eldekileri tüketiyoruz. yıl sonu bilançosu...

ankara. 16 haziran 2012. dolu. konya yolu dolu nedeniyle kapandı... ben de hangi sebeple hatırlamıyorum evdeymişim işte....

------------------------------

işte o 75-300mm ile ilk denemelerim. anca damdaki hırsız saksağan fotosu. o bile anca bu kadar işte...

bunlar da makro denemeler...

farkına vardım da ne kadar uzun zamandır kediler yokmuş bu blogda. neşe'mize rağmen hala inatla evdeler. birlikteyiz...

18-22 temmuz 2011...

--------------------------------------

inat ettim ya kuş fotoğrafı çekecem. odtü'ye gittik..

kedi de olur bana. yeter ki şu tamron azıcık keskinlik versin. yok! nasıl bir ışık istiyor ben anlamadım. tamam elimizde tripod da yok ama, şu öğle ışığında bile bu enstantane verilmez ki...

şu ala kargayla o kadar uğraştım ki...

14 ağustos 2011. odtü...

---------------------------------------------------

işte o bahanelerden biri. yine kuş çekecem diye yola düştüm bisikletle. eymir'deyim sabahın köründe. ama yeterince erken değilmiş. kuş muş bulamadım... ama iyi pedalladım. keyif

odtü bisiklet takımı...

23 temmuz 2011. eymir...

aslında...

2012-01-05T23:02:00.000+02:00

en başta herkese iyi seneler. 2010 kötüydü bizim için. 2011 büyük bir sürpriz ile geldi. bakalım 2012 nolacak. belki mayaların kıyameti kopar, veya suriye'yle olmadı iran'la savaşa gireriz.. kıyamet kopsa daha adil olur sanki. bilemedim bak şimdi....

aslında arada bir değil de baya gidiyormuşuz istanbul'a. yıllık hesabı kapatmak için arşivi şöyle bir kurcalayınca farkına vardım :) iş bahanesiyle, düğün bahanesiyle, yok askerlik yok bilmemne, her fırsatta oradayız sanki. azcık da utandım. iyi ağırlatmışız her seferinde kendimizi :)

önce 23 ocak 2011. sanırım dennis askerden döndü diye istanbul'daydık...

istanbul'dakiler pek anla(ya)mıyor belki, belki de inan(a)mıyorlar, ama biz istanbul'a çoğu zaman laklak etmeye gidiyoruz. o gariplerim de onca yoldan geldik diye özel bir şeyler yapma gayretiyle kendilerini helak ediyorlar. sağolsunlar :)

mesela çamaltı (doğru mu hatırlıyorum) kahvaltısı gibi...

ama asıl etkinliğimiz istanbul modern'deki hep görmek istediğim body world sergisi oldu...

üniversite yaşamımın ilk senesi olsa gerek (yani '94) atlas okuyorum sürekli. bir reklam gördüm: "dünyanın bilmemkaç ülkesinde yayınlanan focus dergisi artık türkiye'de". ilk sayısını bayiye sorup da getirtmiştim. işteo efsanevi focus dergisinde bu sergiden bahseden bir yazı vardı. taaa o zamandan bilirim ben bu anatomisti ve sergisini. türkiye'ye gelişi benim için mucize kabilindendi. gezdik. çok beğendik. bildiğim bir kaç kadavra yoktu sergide. çünkü bu o kadar büyük bir çalışma ki aynı anda dünyanın 2-3 yerinde birden sergi açabiliyorlar. gördüklerim kafiydi... mutluyum....

istanbul'a geldim de cami fotosu çekmedim demek için...

sonra 10-14 nisan 2011 arasında yine istanbul'daydım. iş için. valla. bir toplantıya gelen yabancı arkadaşlarla birlikte olmak durumundaydım. ilginç bir deneyimdi ilk kez türkiye'ye gelen birileri ile istanbul'u gezmek.

kocaeli körfezi

yalova..

taksimdeki otel odamdan şirinler şirini caanım istanbul

iyi ki sabahında da çekmişim aynı fotoyu.

abdli profesörlerimizle istanbul'un turistik mekanlarını dolaştık...

nihayet. ayasofya'daki iskeleyi kaldırmışlar. gerçi o da senelerdir orada dura dura tarihi bir nitelik kazanmıştı kendi çapında. daha önce ayasofya'ya gidenler bir daha gitsin. şimdi gerçekten çok daha ihtişamlı. fırsatı olup da şimdiye kadar gitmeyenlere ise lafım yok. bildiğiniz gibi yaşamaya devam edin arkadaşlar... eferin...

gezi boyunca haddinden fazla sorumluluk taşıdığım için çok fotoğraf çekmemişim -ki hava yağmurluydu zaten. allahtan gezi için gidilecek mekanlar dipdibeydi. mesela yukarıdaki pargalı ibrahim'in sarayından. türk islam eserleri müzesi olarak faaliyet göstermekte. ilk kez o gün görmek nasip oldu. gezmekse tabi ki değil çünkü bunca yer için tek 1 günümüz vardı. gezdiremedik adam gibi ama şöyle bir ucundan gösterebildik. azıcık...

mesela topkapı'da kimse bir şey anlamadı. haliyle.. hele en başta tüm iyi niyetleriyle ilkokul gezisiyle oraya doluşmuş bin tane veletin "hello"suna cevap vermeye kalkıştılar ki tam komediye dönüştü. öyle ilgiyi lady gaga gördüyse aha ben de ne olayım..

en çok eğlendikleri (zevk aldıkları manasında) yer mısır çarşısı oldu. en çok eğlendikleri (zaman geçirdikleri manasında, acaba bu eylendikleri mi olacaktı. tdk neredesin?) yer ise kapalı çarşı. sarnıcı sevdiler. ayasofya'ya ve sultanahmet'e bayıldılar. dikilitaş'a ve uşak halılarına akıl sır erdiremediler. bir de yemek kültürümüze... güzeldi. sağolsunlar, onlar da beni iyi ağırladılar sonra. vefalılarmış çok...

bir ara istanbul'a gitmiştik

2011-12-27T01:48:00.000+02:00

ankara'da bunalınca soluğu istanbul'da alıyoruz. o kesin. ama istanbul'a orası istanbul diye mi gidiyoruz yoksa orada birileri var diye mi gidiyoruz, işte onu kestiremiyorum. mesela haziran 2011'de bir istanbul gezisi yaptık. kız dünyaya merhaba demeden bir daha görelim istanbul'u dedik (belki de kız doğmadan bir istanbul görsün istedik). gittik. yine bizim tayfa. gezdik tozduk. diye hatırlıyordum. ama bir baktım ki hiç boğaz görmeden geri dönmüşüz ankara'ya. yok. sanırım istanbul istanbul'da birileri var diye güzel herhalde. işte 15 milyon kişi içinden bir kaç kişi... işte o günler var burada...

istanbul'a giderken tren seçeneği varsa gerisini siktir edin. tren seçeneği varken vagona tıkılıp kalmayı da bir zahmet geçiniz efendim. evet sondan 2. vagon. orada buluşalım. bir türlü soğuk olamayan tcdd biralarından içelim, bir diğer olmazsa olmazı yapıp fotoğraf çekelim. sonra siyah & beyaz yapalım ki hüzün olsun. müzik gir...

moda'da çay içmeye gittiğimiz yerde gördüm bunu. tarihi esermiş. ?

'cycling prague'dan sonra bu 'critical mass istanbul' etkinliğini/eylemini buraya koymak bir garip oluyor. bisiklet(li) sayısı, eylemin coşkusu vs. tabi ki farklı. ama emin olun bizim elemanlar daha cesur. kelle koltukta bir bisiklet inadı gidiyor. hele ki ankara'da. düzenli aralıklarla bisikletliler ölüyor ankara sokaklarında. duyan gören yok.

ama istanbul'un bir büyükşehir olmak gibi bir şansı var. ankara gibi haddinden büyük taşra kasabasının yanında hele istanbul büyük nimet. mesela bostancı sahili. orada oturmak güzel. denizi izlemek de! bir de şu sörf yapmaya çalışanların hepsi erkek olmasaydı..

bisiklet yolu var mı? var. 1 metreciği bile nimettir, bilene tabi...

ışık gitti de aklıma geldi değişik şeyler denemek. önce sabitler kalsın diğerleri gitsin dedim, yukarıdakini çektim. sonra neden böyle yapayım ki? bisikletler daha güzel dedim. panning başladı.. durduk yerde eğlendim :)

işte marifetlerimiz! :)

fener marina..

kadıköy pazarı..

gayeye ulaşıldı. görüşüldü. gülüşüldü. öpüşüldü. geri dönüş artık..

24-28 haziran 2011

ilkay'ın gemicikleri - iskenderun

2011-12-26T01:50:00.000+02:00

ilkaycımın şimdiye dek en sevdiği iş gezisi bizim biricik gözbebeğimiz antakya yönüne yaptığı olmuş. bunda antakya'nın ya da asıl istikametleri olan iskenderun'un kendisinin ne kadar katkısı oldu belli değil aslında. yanındaki arkadaş faktörü önemliymiş sanırım. işte o gezide çektiklerinden benim derleyip toparladıklarım...

buradaki fotoğraflar bizim kendi makinemizle çekilmediler. ben eşşek makineyi prag'a götürünce ilkay da aliço'nun makineye el koymuş. fotolardaki kalite, renk, boyut vs. farklarının nedeni budur efendim...

iskenderun limanı..

bu gemiler bana sürekli olarak starwars'u hatılatıyor. teknoloji algım ancak bu kadar ileri seviyeyi mi algılayabiliyor yoksa? yoksa şu internet dediğim şey daha mı teknolojik? ne bilim ben?

(ilkay'ın hamileyken çok fotoğrafını çekemedik. doğrusu, hamile olduğunu gösteren çok fotosunu çekmedik. ama burada hamile. hatta hamile diye houston'a gidemedi de iskenderun'a kaldı. notu bu araya iliştirelim)

deniz & bira sefası..

iskenderunluların tosbaa sevdası. hem sahilde hem de denizde...

harbiye:

o eskiden bizimkiyle suriye diktatörünün kanka oldukları güzel dönemler. beşar esad...

amanoslar (antakya tarafından olsa gerek)

ben bu fotoyu çok sevdim :) kendi halinde bir sürü insan. o gün oranın pazarıymış...

vakıflı köyü..

samandağ. ben çek cumhuriyetinde 1 mayısla ilgili şey göreceğim diye kıçımı yırtarken türkiye'nin en güney ilçesinde ilkay şu fotoyu çekiyor! işte!

ilkay'ın dediği: samandağ çok (ama çok ) çirkin bir yerleşimmiş...

ama sahili güzelmiş de değerini bilen yokmuş..

titus tünelleri...

29 nisan - 1 mayıs 2011

ilkay'ın gemicikleri - girne

2011-12-22T00:10:00.001+02:00

ilkaycım için girne ziyareti tam bir hezimet olmuş. hiçbir şey yokmuş! görünen o ki, bence de...

girne kalesi imiş..

(yukarıdaki fotoğraf nedir, nasıl çekilmiştir, o karşıdaki kimdir hala merak ediyorum. nasıl olur da tanımadığın kişi ile aynı anda ışık ölçümü yaparsınız?)

sokaklarında bile meymenet yokmuş, öyle dedi...

yukarıda ilkay'ın girne'deki takıntısı haline gelen bisiklet. tekerleklere, tellerine bir bakın lütfen... aşağıda da kıbrıs'a gidenlerin derin obsesyonu. dendi ki bana, her yer kumarhaneymiş. na. iyi değil...

hayal kırıklığı..

16-17 ekim 2010

istek üzerine

2011-12-22T00:02:00.000+02:00

yok mu sandın?

ilkay'ın gemicikleri - izmir

2011-12-20T22:29:00.002+02:00

ilkaycığımın iş vesilesiyle gittiği izmir'de çektiği, ancak çekebildiği fotoğraflar. 'misafir' diyecektim ama zaten kendisinin bir sürü fotoğrafını çalıp bloglamıştım zaten. kendisi yakın aile kotasından burada ikamet etmektedir efendim. işte bunlar da taaa 2010 nisanında gittiği izmir'den. zavallıcım izmir'e gidip sadece bu fotoğrafları çıkartabildiyse izmir'i gezememiş, yaşayamamış demektir ki bu da benim kendisini zaten önsel bir gıcıklığı olduğu izmir'e gitmeye kattiyen ikna edemeyeceğim anlamına gelir. olsun. denemeye değer(di). buyrun...

bunlar izmir'e giderkenmiş...

ilk günün sonu. gittiğinin belgesi olsun diye yanlış açıyla çekilmiş saat kulesi.. bilirim tek başına gezememenin zorluğunu...

sağolsun bana tiltshift effect çalışabileceğim bir sürü foto getirmiş :)

işte ilkay'ın gördüğü izmir :( maalesef..

buğday..

içinde gezindikleri gemi mısır bandıralıymış...

izmir'de hangi fotoğraf çekilirse onun izmir olduğundan emin olunur, ben bilmiyorum. saat kulesi hariç. ama yukarıdaki değil heralde...

hilton. kordon.

7-9 nisan 2010

prag III

2011-12-10T02:31:00.001+02:00

işte gelmek istediğim yerdeyim. eski şehir meydanı, namı diğer stare mesto. bir önceki gün yemek sonrası yaptığım yürüyüşün benim için en can alıcı noktasıydı burası. aklıma koydum ya, öyle ya da böyle geleceğim buraya. gece gördüğüm haliyle beni yeterince çarpmıştı, gündüz darmadağın etti af edersiniz..

burayı doluyken göreyim diye seçmiştim. etrafındaki bunca çeşitlilikten bihaberdim. hele ki gece kapalı olan şu yukarıdaki kırmızı standlarda ne olacağına dair fikrim yoktu. az çok bizdeki turizm bölgelerindeki standlara benziyor. bol bol anısal obje, yerel ürünler ve gıda. alkolü de sayın bir zahmet. ama şöyle bir fark var: bizdeki turizm bölgeleri istanbul dışında genelde coğrafik oluşumlarla beslenirken burası tümüyle etrafındaki şehirle, sanatla besleniyor. ben yanlış olduğunu bile bile "mimari" olarak etiketliyorum bu başlıkları, ama lugatımda bunu ifade edecek yeterli kelime yok. işte prag gezimin son notları...

yukarıdaki walt disney prodüksiyonlarında siluetini gördüğümüz şato. kendisi disneyland'da imiş. cinderella kalesi. bu meydana ilk geldiğimizde bizi gezdiren çek arkadaş bu kalenin meydandaki tyn kilisesinden etkilenerek yapıldığını söylemişti. ama o gün şunu öğrendim ki şatonun bilinen diğer adı da cinderella kilisesi olmuş. bizim sultanahmet'e gavurun blue mosque deyişi gibi. iş yumurta-tavuk meselesine dönmüş. disneyland tyn kilisesine özeniyor ve cinderella kalesi/şatosunu yapıyor; elalem disneyland'a benzetip 1365'de yapılmaya başlanan kiliseye cindirella kilisesi desin. işte mass media'nın gücü!

itiraf etmem gerekir ki burada bir oyun sahneleniyor. siz de bu oyuna katılıp pek mutlu oluyorsunuz. şöyle ki: sultanahmet meydanını düşünün. turizm olsun diye standlar kurulmuş. o standlarda bir köşeye halı tezgahı kurulmuş da genç kızlarımızın aşklarını destan eyleyip ilmik ilmik işlediklerini, kayserili teyzelerimizin bir köşede mantı açtıklarını, muğlalı teyzelerin pazılı gözleme yaptıklarını, maraşlı amcanın bin bir cingözlükle millete dövme dondurması ile oyunlar yaptığını, başında fesli amcanın macun sattığını falan hayal edin. işte burası aynen öyle. itiraf şu: insanın hoşuna gidiyor. demek ki neymiş? kılıçkalkanla tursit karşılamak veya her gelen turistin boynuna çiçekten çelenk takmak çok da abuk değilmiş :)

daha önce bunun bir çörek olduğunu görmesem 'işte kokoreç' diye çığlığı basardım burada. meydanda kokoreçin o missss kokusunu aratacak kadar çok çeşitte bira satılıyordu. hem de turist için bile ucuz fiyata! biz harbiden deli para veriyormuşuz alkole türkiye'de...

her zaman var mıdır bilmem ama ben gittiğimde meydanda bir sahne vardı. gruplar tek tek sahne alıp şarkılar söylüyorlardı. paskalya kutlamasıydı galiba. etrafta bir sürü paganik obje vardı. paganik ne demek emin olmasam da..

tavuk şiş (aynısı) ve domuz sosisi. mangal kültürü ancak bu kadar gelişmiş sanırım. bizimkilerin acilen hucum etmesi gerek buraya. (aman allah korusun! yazdıysa bozsun)

eski belediye sarayı ve önündeki meşhur astronomik saat. saati daha gelmemişti henüz. pas geçtim..

çok ama çok fazla turist var.. var mı elinde bir istatistik olan? bu prag turist bakımından kaçıncı sırada imiş?

bu kristallerden almak isterdik, de alamadık. pahalı. ama asıl güzel olan bratislava (slovakya) kristalleriymiş. nasipse o zaman. bi uzman olalım da..

olay şu. her saat başında millet bu astronomik saatin altında toplanmaya başlıyor. saat yeni saati vurduğunda kulenin üzerinde geleneksel kıyafetler içinde bir adam borazan çalıyor. ve saatin üzerindeki kare şeklindeki iki gözde küçük figürler dönmeye başlıyor. aslında 12 havarilermiş. her biri farklı şeyi sembolize ediyormuş. sonra dönme duruyor ve bir heykel görüyorsunuz. o an ne gelirse ondan anlam çıkarıp çığlık atıyor ve alkışlıyorsunuz. ben bunu niye fotoğraflamadım? çünkü bende elim ağzımda ıslık çalıp bağırıyordum. hangisi geldiğini söylemem..... yalan. neye bakacağımı bir türlü kestiremediğim için hangisi geldiğini göremedim. ama orada toplanan kalabalıkla çığlık atıp tepinmek çok zevkliydi. bira güzel şey :)

yukarıda görünen astronomik saatin her iki tarafında ikişer figür var. bunlardan soldakiler iskelet olan ölüm, diğeri ise eğlence ve zevki öğütleyen türk'müş! ama bunu olumlu demiyorlar gibi geldi bana. çünkü sağdakiler de kibir ve açgözlülük (yahudi). tamam işte. tüm korkular birleşmiş: kibir, yahudi, türk ve ölüm.. dedim ya birçok yerde (heykel, resim, fresk) sarıklı tipler var. türk diyorlar. vardır bir hikmeti..

bunlarda hemen o saatin altındaki takvimin yanındakiler...

aziz niklaus kilisesi. hiçbir binaya gir(e)medim. bir çoğu paralıydı. zaten pahalı olan giriş ücretleri bizim gibi sefil avrupa birliği üyesi olamamış ülkelerden gelenlere daha da pahalı. bedava olan yok değil. ama bu kilise ve saraylardan o kadar çok var ki her birini denemek tüm zamanı tüketebilir. ve maalesef benim rehberim nerenin ücretli nerenin ücretsiz olduğunu söylemiyordu. hay bin kunduz! yoksa saat kulesine çıkmak isterdim şu meydanda...

tabi ki ulus devlet inşası..

prag'ın ortasında koyun seven kız fotosu çekeceğim aklıma gelmezdi hiç!

ya önceki kızın başını okşadığı koyunun hemcinslerinden biri ya da bir domuz. veteriner bilgilerimi çağırmaya giriştim de gram kalmamış. anlayamadım nedir bu mahlukat..

kariyer hedefini değiştirmek üzere olan tüm arkadaşlara ithafen...

bir yerden sonra dolanıp durmaktan yoruldum da oturdum. müzik dinledim bol bol...

prag'ın evsizleri..

enerjimi tükettim diyordum ki yerlerde oturup duran kişilerden ikisine gözüm takıldı. allah'ın mucizelerine örneklerdir, göstermezsem olmaz deyip kareye aldım. gösterdiğim kendini bilmez bir insan evladı, hatta adını teşhir edeyim de rezil olsun: dennis, beğenmedi. hatta kendisi için "çek kızları güzeldir" efsanesinin sonuymuş bu kızlar. ve bunları söylediğinde yanında dilek de yoktu. ne diyeyim ki ben. daha yakından bakın da siz deyin...

haa diyeceksiniz ki "sen demedin mi buralarda çek yokmuş" diye, nereden bildim çek olduklarını? bu kızlar o standlarda bira satan kızlardan sadece ikisi. boşuna mı habire sıraya girip sarhoş oldum o kadar? :)

bu binaların hepsi birer tarihmiş aslında. kinsky sarayı. ve gezilebiliyormuş. hatta gezilmeliymiş. aklınızda olsun. ben geldikten sonra öğrendim.

gidiş yolu göründü...

taş madonna, storch evi..

o sıradan binalardaki "sıradanlaşmış" heykellerden bir örnek daha...

eski şehrin bitiş noktasını mimleyen kule.. buradan sonra yeni şehir.. nove mesto

inanın hiç bilmiyorum bu bina ne.. ben sadece kendimce bir rota çizdim. koşa koşa komünizm müzesine gidiyorum. biliyorum ki ücretsiz. görmek lazım. hem ne olup bitmişe içerden bakmak hem de o dönemi nasıl görüyorlar az çok kestirebilmek için..

ama şu kesin ki politiklik falan yok buralarda. 1 mayıs öncesinde istanbul ve ankara sokaklarını düşünüyorum da burası dehşet verici. hiç bir şey yok! gördüğüm tek politik sticker bu. acab. all cops are bastard. eminim bunu da yanlarından geçtiğim 5-6 kişilik bohemians praha taraftarı yapmışlardır. not: ciddi ankaragüçlü gibi dolanıyorlar sokaklarda...

maalesef müzeye yetişemedim. girdim, 5 dakika var dediler, çıktım. göz attım da gidilmesi gereken bir yermiş.

önce karel meydanından koşarak geçtim. acil durum söz konusuydu ve mcdonalds, burgerking veya starbucks bulamadım. bildiğim tek tuvalet markaları bunlar n'apayım? sonra vaclav meydanına doğru yürüdüm..

burada oturup bir kahve içtim. çok yorgunum artık. yine de keşke yanımda birileri olsaydı da gecesini de görebilseydik prag'ın deyip ahlanıp vahlanıyorum. yapacak bir şey yok. otele dönüş başlıyor. inat ettim metroya binmiyorum. yürüyorum...

gece o muhteşem binalar daha korkutucu oluyor. misal, yukarıdaki ulusal müze.

kadife devrim bu noktada başlamış. o öğrenci kendini bu anıtın önünde yakmış da koskoca doğu bloku, demir perde, çelik yumruk çökmüş de gitmiş. iyi de olmuş!

prag benim için çok güzel geçti desem olur. tamam bir sürü keşke'm oldu ama böyle bir kentte hep olurdu herhalde. baş edemediğim en büyük keşkem tabi ki buraları dolaşırken tek bir sevdiğim insanın yanımda olmamasıydı. ilkay'dan sözü aldım. beni buraya getirecek bir kez daha. o gezerken ben fotoğraf çekecekmişim. olur :)

fotografik not: çok turistik, çok kalabalık. özel fotoğraf çekmek için zaman çok olacak. mesela sabah gün doğarken karel köprüsünde bekleyeceksin. mümkünse tabi. yoksa ortalama bir turistsin kabul etsen de etmesen de. herkes nerede sen orada, herkes ne çekerse sen de onu çekiyorsun işte.. belki fotoğraf amaçlı gidince başka olur. benim önceliğim prag'ı görmekti. haaa bir de, birayı çok içmemek gerek!

29 nisan 2011

prag II

2011-12-08T22:32:00.000+02:00

özgürleştikten sonra ne yapacağıma karar vermek çok zor oldu benim için. ya hep savunadurduğum gibi yapıp, sokak aralarına dalıp gerçek pragla yüzleşecektim ya da akıntıya bırakıp dolanacaktım ki bu asıl olarak turistik mekanlarda kalmak demekti. çok fazla zamanım yoktu. dönünce başka yerlerde prag fotoğrafları görüp de oraları da görsem iyi olurdu aslında dememek için ikinci yolu seçtim. akıntıya saldım kendimi. zaten "gerçek" prag yaşamı nerede akıyordu, onu da hiç göremedim. bize hep o dolaştığımız bölgelerde pek çek yaşamadığı söylenmişti sadece. kıçımı yırtsam da ortalama bir turist gibi hep orada yaşayanlara çok sıradan gelen şeyleri ilginç bulacağım için ve bu yüzden de hep outsider olacağım için boş verdim. ama benim rahat rahat gezdiğim prag kısmını da pek sevdim...

again: tüm kentlere tramvay istiyorum... arkada: aziz niklaus kilisesi. barok imiş..

karel köprüsüne geçiş. küçük mahalle köprü kulesi ve de köprü sokağı... bu sokak eğlenceli bir sokak. bir sürü ıvırzıvır ve turist hediyesi satan dükkanla dolu. satıcıların pek çoğu alışverişte idare edecek kadar türkçe biliyorlar. espri bile yapıyorlar! bu da buranın bizimkiler için ne kadar popüler olduğunun bir göstergesi sayılır heralde..

karel köprüsü çok ama çok kalabalık. çekilen tüm fotolara birilerinin kafası gözü mutlaka giriyor. o nedenle burada yok. ama üstündeki heykellerden biri burada var. sırf sol taraftaki sarıklı şahsiyet için. daha google dayıya soramadım ne ayak bu sarıklı "türkler" diye..

heykele çok alışkın olmayan bir bünye için hristiyanların heykelle ilişkisini anlamak çok zor geliyor..

şeytan deresi..

tadı güzel bir çörek.. ikram ettiler :)

gitmeden önce karar vermiştim. kitapsever arkadaşlara buradan orijinal dilinde kafka alacaktım. hediye niyetine. fırsat bu fırsat ya, hemen kafka müzesine doğru yola düştüm. önce satış mağazasına. dön allah dön dönüşüm'ün çekçesini bulamıyorum. tezgahta oturan kadına sordum. 'maalesef kalmadı' dedi. demek ki o kadar göstermişim ki üzüntümü, ne yapacaksın ki çekçe kafka'yı, dedi. dedim durum böyle böyle. güldü, kalktı, raftan bir kitap aldı elime verdi. "kafka tüm eserlerini almanca yazdı. bu da kafka'nın yazdığı orijinal kitap". şimdi oradaki o utancı nasıl anlatırım bilemedim. olanca artistliğimle prag'daki kafka müzesinin mağazasına gidip çok bilirmişim gibi çekçesini arıyorum, ama orada kafka'nın almanca yazdığını öğreniyorum.. ayıp ayıp... o utançla müzeye de giremedim zaten (bakım varmış :) )....

müzenin hemen karşısındaki mekana gidip kafayı bir güzel çekeyim dedim bu utanç üzerine. sonra daha yürümek gerek dedim. takılmadım..

ama burada baya bi durdum. dinlendim. milletin nereden aldığını bulsaydım ben de iki bira içerdim işte şuracıkta...

sokaklarda yürüdüm. ama başka alternatif de varmış bu sokakları gezmek için. işte scooterla gezen turistler. ama daha akıllıları da var. bir birdirbir versiyonu oynayarak dolanıyorlardı :) çok eğleniyorlardı. nereden bulduklarını öğrensem ben de alırdım ne aldılarsa:

alman işgali sonrasında dikilmiş...

artık karşı tarafa geçiyorum. eski şehirdeyim..

her yer böyle binalarla dolu olunca kötü de hissediyorsunuz kendinizi. sanki mutlaka birşeyler kaçacakmış gibi. nitekim kaçıyor da.. aslında aldırmamak lazım. istanbul'u da geçtim şu boktan ankara'da bile gidip görmediğim o kadar çok yer/şey var ki...

gözlem: nerede yeşillik orada insanlar yatıyor. ben de yatayım dedim. ki new york merkezinde central parkta bir bankta saatlerce uyumuşluğum vardır. ama kıyamadım prag'a. sonra inşallah..

şöyle yürüyorum. yahudi mahallesine girdim. girdiğim gibi de çıktım. artık asıl hedefime gitmek istiyorum. yahudi mahallesinde neyle karşılaşacağımı bilmiyorum ama gittiğim yönde ne var biliyorum. acelem var..

yolda gördüğüm kaçıncı kafka cafe bilmiyorum..

not: çekler kafka'dansa veya milan kundera'dansa, çekçe yazan jaroslav hasek'i sahipleniyorlar. şu "aslan asker şvayk"ı yazan. kafka ve kundera turistler için diyorlar. kundera'yı bilmem de kafka sahiplenilmez mi be? çekler akıllı olsun.

29 nisan 2011

prag kalesi

2011-12-07T16:52:00.001+02:00

prag'daki son görüşmelerden sonra öğleden sonrası bize kaldı. ne mutlu! idi. ta ki kimlerle gezdiğim aklıma düşünceye kadar. yanındakiler için asıl önemli olan orada olmuş olmak, gördük işte demek olunca sen de tüm asabiyetinle surat asıp duruyorsun. aradaki makul tekliflere dahi 'hayır' demek alabileceğin tek intikam oluyor. tek tesellim prag'ın aslında o kadar da uzak olmadığı. buraları kafamca gezebileceğim bir toplamın listesini oluşturuyorum şimdiden. hazırlanın millet yola çıkıyoruz...

tramvayla birbirimize inat ede ede çıktık prag kalesine. daha önce söylediğim geçerli. burası bizim bildiğimiz kalelerden değil. ama kale. kafada feodalizmin kalelerinden, surlarından bulacağını sananlar aynı benim gibi hayal kırıklığına uğrayacaklar. ama normal zamanda -yani benim gibi turistler olmasa, turist olunsa da kısıtlı zaman olmasa- gayet keyifli bir ye olduğu kesin. güzel güzel..

gidince meydanımsı bir yer ilk karşınıza çıkan şey oluyor. burada o kadar etkilenmişim ki tutup ortasında durduğum yerin panaromasını yapmaya kalkmışım. ama şu farkla. binalar sığsın diye geniş açı kullanıyorum. sonra bunları birleştirmeye kalkıyorum. sonuç kübik bir panaroma :) ben sevdim. böyle bir sonuç çıkacağını bilseydim bunu 270 derece değil de 360 dereceyle denerdim.

--işin aslı: hep gözetirdim 34-35mm ile çekmeyi. çünkü crop çarpan ile 35x1.6=56mm. 50mm idealse ben de 35mm de kalıyordum ama o zaman da binalar girmiyordu kadraja. o an kuralları unutup genişe geçmişim. program napsın? eğdi büktü her şeyi :)

düşmanlarını ayaklarının altında ibrete alem olsun diye ezen çek kahramanı. afyon'daki anıta feci benzemiyor mu yarattığı dehşet açısından. bundan bir de sol tarafta var. kalenin içine, birinci avluya bu ikisinin arasından giriliyor..

kalenin içindeki aziz vitus katedralinin kapısı.

çok çok büyük.. yüksek.. feci gotik... tir heralde... bu muhteşem katedralde 5 dakika durduk duramadık. çıktık. tabakhaneye bok yetiştiriyoz ya..

vitrayları bile uzun uzun seyredilmeyi hak ediyordu ya... geri döneceğim buraya. sözüm olsun...

bunca şeyi görüp de başında zaman harcayamamak adama koyuyor. buranın her tarafı saraylarla dolu. ama biz avluları tek tek geçip gidiyoruz. ama şunu söyleyeyim: bu kadar kısıtlı zaman bile insanın başını döndürüyor.

işte o saraylardan birinin giriş kapısı (içerisi görmeye değermiş. rehberler öyle diyor!)

(burada lajvard'ın duvarın kapının merdivenin önünde konumlanıp an kovalanır yöntemi kısmen uygulanmıştır)

işte bu başlığı 'düğün' etiketiyle işaretlememe sebep iki an. millet şanslı. pamukkale'yi bulamasalar da ellerinde prag var. yetinmeyi biliyorlar !

aynı yastıkta kocasınlar inşallah!

en yüzeysel rehberlerin bile önerdiği kale dolaşma planına inatla uymadık ve zilyon tane şeyi dışarıdan olsa dahi göremeden pas geçtik. bir daha, bela... neyse çıktık da şehre gidiyoruz...

italyan merdivenleri...

işte de nedeni... italyan elçiliği (heralde)...

prag gezimizin o en için sonu. arkadaşlar biz acıktık deyince, yine bir umut, yerel yemek yeriz dediydim. ama biraz da utanarak (!) 'biz şuradaki mcdonalds'a gidiyoruz' deyince günün milyonuncu belasını okudum. sonra dank etti. siz gidin, ben yiyecek bir şeyler bulurum. bulurum nasılsa sizi dedim. ve sonra: özgürlük! neden akıl etmedim ki daha önce kaybolmayı? işte insanın bazen basireti bağlanıyor.. prag gezimiz burada bitti, benim prag gezim başladı.. en sonunda...

29 nisan 2011

masal

2011-11-22T00:32:00.003+02:00

gereğinden fazla duygusal bir isim verdim bu başlığa diye her türlü alaycı bakışı sindirmeye hazırım ! :) ama napayım prag'ı görünce hissettiğim şeyi anlatan (ve bu açıdan da bildiğim en iyi) kelime bu. diğer alternatifler büyü, sihir, mucize veya 'oh my lord' gibi bir hayret nidası olunca elden başka bir şey gelmedi. neyse, işte benim için ilk gün prag...

ilk şaşkınlığı çek cumhuriyetine ilk geldiğimde zaten yaşamıştım. havaalanından prag ana tren istasyonuna gitmiştik taksi ile. gördüklerim fazlasıyla yeterliydi bana -ki geçtiğimiz yerler arka sokaklarmış. turistik destinasyonla hiç ilgisi yokmuş oraların...

otelden ayrılıp akşam yemeği için prag'ın kalbine giderken ne ile karşılaşacağımı az çok biliyordum. gelmeden önce rehberimize baktık da ondan biliyoz. ama tramvaydan inip nehrin kenarına gelince nutkum tutuldu. güneş batıyordu! manzara yeterince güzel değildi sanki de...

vltava nehri...

artık brno'dan tecrübeliydim ya, gördüğüm her heykelin, kilisenin vs. fotoğrafını çekmiyorum :) daha doğrusu çekmemeye çalışıyorum. kendimi sürekli olarak 'bunlar internette var' deyip engellemeye çalışıyorum. anca bu kadar oluyormuş demek ki. fotoğrafçı ve avcı ilişkisi üzerine daha da düşünmek gerek demek ki...

karel köprüsü... nedir ne değildir öğrenmek için dost yayınlarının görsel gezi rehberlerinden dorling kindersley kitabı uyarlamasını mutlaka edinin gitmeden evvel. tamam mal mal sokaklarda olmak harbiden çok iyi ama o ne bu ne diye düşünüp durmak (en azından beni) huzursuz ediyor. bu fotoğrafları çektiğim ilk prag akşamında yanımda rehber yoktu. sürekli ahlanıp durdum...

tıklım tıklım bu karel köprüsü. rehberliğimizi üslenen jitka'ya göre burada çok çek yok. burası turistler için...

buralar çok ama çok temiz. hatta rahatsız edecek kadar. hiç mi bir binanın sıvası dökülmez, hiç mi bir çocuk sakızının kabuğunu fırlatmaz yere? çok turistik olsun da biraz yaşanmışlık da olsun. yoksa biz mi çok alışmışız pisliğe? brno öyle turistik bir yer değildi. en azından prag kadar. ama orası da çok temizdi. çok akça pakçaydı. bilemedim bak şimdi. ama yukarıya aşağıya bir bakın, o gerçeklikte aklınız o gerçekliği almıyor da bir film setindeymiş gibi (bu benim materyalist yanımdı) veya bir masaldaymış gibi (bu da metafizik yanım) hissediyorsunuz..

işte bu nedenle artık heykel fotosu çekmiyorum. çünkü her yerdeler. alelade bir bina yahu bu? (alelade dediğime bakmayın siz, alışkanlık işte)

burası dünyanın en dar sokağı. geçmek istediğinizde ışığı kontrol ediyorsunuz. yeşilse geç kırmızıysa dur (ne kadar şaşırtıcı di mi). geçmek istediğinizde sokak başındaki düğmelere basıp yeşili bekliyorsunuz :) sokağın bir ucundaki nehri kıyısında bir cafe'ye gelmiştik, yer yoktu götün götün geri döndük.. ne gam!

demiştim ben tramvay güzel diye...

ulen prag! bir daha gelmezsem, ilkay'la alt üst etmezsem seni, bana da...

nehir üzerindeki bu rıhtım restoran o akşamki hedefimizdi. burada uzun bir sıra bekledik. o sırada müessese ikramı koca koca çek biraları tükettik. en sonunda da mükellef italyan makarnaları yedik. çok keyifliydi. karşıda prag kalesi ışıl ışıl. ama yemekle içmekle ve de pek tabi iş görüşmesiyle o kadar meşguldüm ki foto yok o anlardan...

oradan çektiğim tek foto. tahmin ettiğim gibi bu açıyı bir daha hiç yakalayamadım. iyi ki çekmişim (!?)

o kadar çok yedik ki eritelim deyip çek arkadaşlar önde biz arkada düştük yola. prag'ı dolaştık akşam akşam. önce yahudi mahallesine. oradan da şu aşağıdaki meydana. adını neyim sonra yazayım. çünkü burada baya zaman geçirdim ben sonraları ..

ama şunu söyleyeyim: şu kilisedendir ki disney'in şatosu öyledir.

ister istemez panaroma. daha iyi olabilirdi. olacak da. şimdilik bu işte:

bu da git gide ustalaştığımı hissetttiğim panning effect...

ilk gün prag harikaydı. şimdilik bu kadar

28 nisan 2011

cycling prague

2011-11-19T23:38:00.000+02:00

prag'da kalacağımız otelin resepsiyonunda check in beklerken dışarıdan zil sesi duydum, önemsemedim. sonra gözüm lobbydeki elemanın arkasındaki aynaya takıldı da gözlerime inanamadım. arkamdan yüzlerce bisikletli geçiyordu. hemen tüm işleri bırakıp caddeye fırladım elimde fotoğraf makinesiyle (resepsiyondan iyi küfür yemişimdir herhalde). rehberimiz jitka'dan öğrendim. her ay bir gün belirlenip "critical mass"-vari bir etkinlik yapılıyormuş güzergahı belli bir rotada. o akşamdan sonra eylemin web sitesine baktım. o gün önümden 3000-3500 civarı bisikletli, patenci, scooter vs. geçmiş :) kıskandığımızla kaldık yine...

şu üstteki eylemden bir foto değil. bir an gördüm. şaşkınlıktan ne yapacağımı bilemeden bastım deklanşöre. efendim bu iki kişlik bisiklette bu iki kişi de pedal çeviriyor. ama tek ön teker var. vs. ne diyeyim. anlamadım ? ama komik :)

eylemin en güzel bisikleti :)

28 nisan 2011

washington d.c.

2011-10-26T01:40:00.001+03:00

yola düştüm. bu kez yönüm washington d.c. ben oradayken occupy d.c. hareketi bu denli kitleselleşirse geri de dönmem haberiniz olsun. aldırırım kızımı, karımı yanıma, hippi mippi yaşar gideriz evelallah...

yine yeni yeniden kalibrasyon

2011-10-25T01:31:00.000+03:00

arkadaşlar,

tabiri caizse ekran kartımın ve monitörün tüm renk, parlaklık, kontrast, beyaz, doygunluk ve gamma ayarlarının içine etmiş durumdayım. o nedenle işlediğim fotoğraflar bana bok gibi görünüyor. çok renkli ve çok kontrast. ne yapsam doğal renk alamıyormuşum gibi geliyor. tabi bunda fotoğraf makinesindeki renk, kontrast, keskinlik vs. seçenekleri de etkili, biliyorum. ama ne yapsam bulamadım çaresini. ben de picasa'dır ne yapsa yeridir deyip "kendimi şanslı hissediyorum" tuşuna basıp 'tamamdır herhalde' diyorum, ve geçiyorum. bir şekilde çözeceğim bu sorunu, ama nasıl? bi el atana borcum olur! güya yukarıdaki ve aşağıdaki fotolarda tüm barlardaki renk geçişlerini ve çeşitlerini görmem gerekiyormuş. eee, görüyorum? da?

yollarda (czech version)

2011-10-25T01:09:00.000+03:00

bruno'dan prag'a doğru giderken...

tren güzel şey. bisiklet de güzel ama onunla bir ülkeyi gezmek için sabır, para ve yeterli kas gücünden çok zaman gerekiyor. o şartlar da henüz benim için hala oluşmadı. bu sene az lasın oluşuyordu ama bizim ufaklığın geleceği tuttu da kaldı işte o iş. gidenlerin bisiklet günlüklerinin okumakla yetiniyoruz şimdilik.

ne diyordum? ha, tren. çek cumhuriyeti iyi geldi bu tren seven kişiye. gerçi yemek vagonu olsaydı, orada rakı servisi olsaydı ve de demlenirken lafın belini iki kıracak birileri olsaydı, tam "deyme keyfime olacaktı. yoktu. ama tren yine de güzeldi. gördük çekistan'ın kırsalını..

bir kaç defa üstünden geçtiğim avrupa'nın şimdi orta'sında olmak zaten güzeldi de, yukarıdan gördüğüm o yeşil coğrafyanın iki gözümle teyit edilmesi daha da güzeldi. bozkırın ortasında yaşıyorum len ben! en yakın doğal orman kaç saat ötemde benim! dağılın lan!!!

işte en ağaçsız hali buydu. tabi bunda mevsimin de etkisi büyük. bu mevsimde bizim haymana ovası dahi yeşil olurdu heralde. aylardan nisan. yok olmazdı. surely.

daha önce kanada'da yol fotoğrafları çekme şansım olmuştu. bu keyifli ancak bir o kadar da sinir bozucu bir iş. belki bunun üstesinden gelmenin en iyi yolu araba kiralamak, canının istediği yerde durmak. çünkü burada ne karşılaşacağını bilmek imkansız. hele ki bu ormanla dolu coğrafyada. çıktı mı basacaksın arka arkaya. belki bir kadraj güzel olur.

çocukların futbol oynadığı sahaya bakar mısın allah aşkına?

tahminimce her köyün futbol sahası var! o kadar çok gördüm ki bunlardan (ve bu bücürlerden). nedved tabi ki buradan çıkacak! --gerçi bizde de arda var :)

seviyorum ulennn treni..

keşke buraların nereleri olduğunu not düşebilseymişim bir yerlere. gerçi hiç de gerek yok. özel değil ki. her kasaba aşağı yuları böyle bir foto veriyor zaten. bakmayın siz benim çok güzelmiş gibi bu fotoları buraya koyup durduğuma. benimki görgüsüzlük. nerde görsün bu gözler anadolu'da böyle kasabaları (garaylan tolgacandan biz gördük güzel köy demelerini bekliyorum).

odak kaçarsa ne olur? sütçü beygiri kaçar.. her sette var olan anlamasız - gereksiz fotolardan bu sete ait olanı. sütçü beygiri. ama odak modak yok...

gel de hayal kurma! ben de istiyorum böyle ormanlar içinde böyle bir evde yaşamayı.

bu ağacın cinsini bilen? çok korkutucu...

ormanlar siz içinden geçen bir trenin koridorunda eliniz deklanşördeyken çok iyi fotoğraf vermiyorlar. farz edin ki ağaçlardan oluşan bir tünelin içindesiniz. aradaki açıklıklardan fotoğraf çekebilirsiniz. ama ne çıkarsa bahtınıza. işte bu koşullarda o ormanları az çok gözteren fotolar size muhteşemmiş gibi gelmeye başlıyor. mesela şu üsttekinde az çok ormanın nasıl göründüğü var ya, bir de benim istediğim bir diğer ev, o bana yetiyor işte. yok ışık patlamış, ışık koşulları mükemmel değilmiş. geçiniz anam. öyle fotoğrafları bisiklet turunda çekersiniz ancak..

bu meraya takmışım. ineklere de :)

ama şuna bir bakın ya.. mera, inekler, traktör (ilkaaayyyy!!!), futbol sahası, kilise, kulube, orman. kompozisyon be yaaa :)

hmm geldik sarı tarlalara. o zaman çok merak etmiştim. sonra google'ın kapatacağını ilan ettiği buzz'da aliço'nun paylaştığı bir fotoğraf sayseinde bunun kanola olduğunu öğrendim. büyük bir gizem çözüldü. şimdi söz ilkay'da. size kanola'nın ne işe yaradığını anlatacak..

yolda manyak gibi sosyalizm aradım da durdum. oysa ki hiç sevmem sosyalizmi. hele ki çeklerin o güleryüzlü sosyalizmini ezip geçen sscb sosyalizmini. yukarıda şans eseri yakaladığım bir depo. askeri araç dolu. ama hepiciği haşat. tahmin ediyorum da bunlar o arayıp durduğum sosyalist dönemden. gözlerimle gördüm kızıl yıldızı, orak çekici. işte altta da var o 'sosyalizm'. sanki kapitalistlerde hiç termik (veya nükleer) santral yok gibi her iğrençliği sosyalizme yamamış kafam. bu da kapitalizmin zaferi.

türk kafası! bacaya çiçek resmi yap. o şey temiz, hoş, şirin görünsün..

her tren istasyonu gibi güzel prag istasyonu da...

28 nisan 2011

brno III

2011-10-19T00:02:00.000+03:00

brno'daki son günümdür...

rota masaryk üniversitesi (sağlık bilimleri enstitüsü - hemşirelik okulu!)

rota 2: belediye binası:

daha önce de gördüğüm ve avusturya bayrağına feci benzeyen bu bayrak brno kent bayrağı. tarihi bir bayrakmış...

heykel-takvim

sonoz?

kent meclisi ana toplantı salonu !!!

yine bin tane hikaye..

üstteki ve alttaki fotoğraflar şu sarıklı adamlar için var. bariz doğulular. ama neden adamların türlü desenleri içinde bu tipler var, ben bir bilene rastlamadım. hatta daha sonra göstereceğim prag'daki astronomik saatte de böyle tipler var. kiminin adı "türk". ölüm de diğer adı. osmanlı moravya'nın bir kısımını işgal etmiş, ve ahali pek korkmuş bu barbar halkın kapısına dayanmasından. slovakya bile işgal edilmiş. cansiperane savunmuşlar viyana'yı. diğer olasılık da bu adamlar doğuyu keşfe çıkmış olan 'çek'ler veya batıyı keşfe çıkmış doğulular (sen ne dersen de, avrupa için doğudan gelen adam türk, o kadar).. kimbilir?

foto yansıtamasa da perspektif çok etkilemişti beni..

sonra bizi eski kent meclisinin çatısına çıkardılar. brno'ya şöyle son bir kez daha bakalım diye..

silüeti takan yok!

arkada tepede görünen spilberk kalesi. ister inan ister inanma oranın kale olduğuna...

brno defterini kapatıp aynı gün yola düştük. prag'a doğru..

28 nisan 2011

brno II

2011-10-15T02:57:00.000+03:00

pek bi şey demicem. güzel kent işte. hatta bazen inanılmayacak kadar. brno'daki ikinci günümüz. kronolojik (!) devam...

başlangıç yerimiz yine belediye binası. yani manzara hep yukarıdaki gibi sabahları. ama bu belediye binası değil. brno tiyatrosu. dünyanın ilk ampülle aydınlatılan tiyatrosu. edison'un heykeli de var bir yerlerde.

dedim ya, peşine düşmemek lazım buradaki hikayelerin. zaten pek bilen de yok. işte tespit: çekistan'a iz tvde istanbul'u sen kazan ben kepçe dolaşıp duran amcalar gibi iki çok bilmiş üstad gerekiyor acilen. o hikayeleri öğrenmek gerek. ya da ne bileyim yok mu buraların sunay akın'ı, murat belge'si neyim?

brno bazen gerçeklikten çok uzak gibi görünüyor.

işte yine yemek kısmı. biz burada övünüp dururuz doğunun misafirperverliğiyle. çeklerin o misafirperverlikten geri kalır yanları yok. hiçbir yemeğe onlar yanımızda olduğu sürece para vermedik. sayelerinde çek cumhuriyeti benim için mcdonaldsın yeni bir veçhesi olmaktan kurtuldu.

buraların av hayvanları meşhurmuş. bir de ördeği, ha bir de tavşanı. domuzla yapılan envai çeşit yemeği de. onlar çok övünse de mutfaklarının çeşitliği ile ile, bize vız gelir açıkçası.

böyle ortaçağ - şövalye temalı bir hana gittik yemeğe. daha önce gittiğimiz yerleri görgüsüz sanmasınlar bizi diye çekmemiştim. ama burada çok eğlendim ne yalan söyleyeyim :)

işte burada garsonun da tavsiyesiyle bir et çorbası istedim. yanında kofola (çeklerin ulusal meşrubatı. kola gibi diyeyim ama değil. hoş buruk bir tadı var. herkesin yanında litrelik şişelerde mevcut. gerçekten. öyle küçük şişe taşıyan bir çek görmedim. herkeste min 1 ltlik şişe). arkasından yemek ne istediğimi hatırlamıyorum. ama et çorbası pek ilkeldi! yani tam benim istediğim gibi. almışlar bir sığır etini -sığır olduğunu var saydım, sertti- koymuşlar suyun içine, kaynatmışlar da kaynatmışlar. biliyorum çünkü çorbayı içerken ağzınıza erimiş kemik de geliyordu. sonra eti tiftik tiftik etmişler. önünüze koyuyorlar. üstüne bir de kaşarımsı bir peynir. valla ben bayıldım. bir yörük'e yapılır mı? kabardı işte etçil damarım...

ama başka yerde yine ünlü kara lahana çorbalarını da içtim, soğan çorbalarını da. ilkinin bir özelliği yok aslında. ikincisini ise bir daha içmeme heralde. çorbacı sayılırım ama yok, bunu sevmedim işte..

biranın ulusal içki olması pek hoş. her saat her yerde içen insan görüyorsunuz. ve inanmayacaksınız ama alkolsüz bira çok yaygın. bira dediğin alkoldür diyen arkadaşlara kapak olsun! elin çek'inden daha mı çok biliyonuz siz?

prag'a dönüş biletini almaya istasyona yine gittik. ve çekoslavakya zamanından kalma tek şeyi orada gördüm. o da aşağıdaki levha. pek isabet olmuş. lokomotif ile sosyalizmi birleştiren tek ben değilmişim demek.

şanslıydık. parklar bahçeler yemyeşil, mor ve beyaz. leylaklar, sardunyalar, begonviller, erguvan olduğunu sandığım başka çiçekli ağaçlar. tamam kabul bu konuda cahilim. ama, güzeli takdir etmeyi de bilirim. zaten buralarda güzele güzel demezsen büyük günaha girersin. ilkay'a da dedim, inanmayan birini koy buraya, iman etsin de çıksın. neyse o başka mesele :) dönelim çiçeğe..

başlığa skodaland de koyabilirdim aslında. çok fazla skoda var. az miktarda lada. nedense şaşırdım. çok taş kafalıyım...

otel yolumuz..

sanıyordum ki 1 mayıs geliyor. her yer afiş olur vs. nerdeee. 1 mayısa dair tek gördüğüm bu feminist sticker. adamlar sosyalizmden kurtulduklarını kar bilmişler (sokaklar böyle de benim işim için gezdiğim kurumlar hiç de böyle değil. hatta denilebilir ki çekler hala sosyalizmin ekmeğini yiyorlar. avrupa birliğine girişleri de o mirasın sonu olacak gibi görünüyor. o zaman görecekler anyayı konyayı)

işte o dediğim olağan heykellerden (bunlara heykel denmediğini ben de biliyom da ne dendiğini bilmiyom) biri daha. beni en çok etkileyenlerden..

daha öncekiler görece merkezi yerler.bundan sonrakiler ise şehrin saçakları aslında. brno kalesine (spielberk castle) gidiyoruz. yolda yine dumur oldum. kentin içini nolursa olsun restorasyon mucizesi sanıyormuşum demek ki. şu aşağıdakiler gibi sokakları görünce şaşırdım. belki de o zaman dank dedi. ulen, avrupa bu!

(bu fotoğrafı ne yapsam bilemedim. şimdilik dursun burada)

hahaha. yine çektim arka sokakları diye övünüyordum hep. işte bir getto! şimdi çingeneler yaşıyormuş burada. çektiğim fotoğrafları birlikte çalıştığımız çeklere gösterince onlar söylediler.

bu bizdeki sanayi cami kabilinden bir kilise de olabilir. aptallığımın göstergesi olsun. niye çektiysem?

eskiden tuğla - briket ucuzmuş anlaşılan. insan sokak duvarlarını bunlarla kaplar mı?

kentin en ihtişamlı yapısı: aziz peter ve paul kilisesi..

kale. yine tuğladan. ve hiç de bizdeki bildiğimiz surlu, burçlu kalelere benzemiyor. ben inanamadım buraya kale dediklerine. ama demek ki yeterince koruma sağlıyormuş. yine giremedik buraya saatten dolayı. zaten yanımdaki ekip arkadaşlarımı buraya bile zor getirdim: "yağmur yağacak gibi. bir alışveriş merkezine gidelim. hem de north face var mı bakarız". hay bin kunduz! dedim giden gitsin ben dönmezem yolumdan. sırılsıklam olsam da burdayım. gitsinler yanımdan da rahat edeyim diye uğraştım. gitmediler. bana rahat vermediler şurada iki dakika.

inandım. bu japon balıkları her koşulda yaşarlar abi. baksana orta avrupa soğuğunda, bir tepenin üzerindeki bir havuzdalar.

kentin iki yüzü. birisi düzenli ve güzel yüzü. üsttekini görünce "ulenn herkes böyle evlerde mi yaşıyor yoksa?" dedim; aşağıdakini görünce "ulenn buranında mı tokisi, melih gökçeki var yoksa?" dedim. sonra sosyalizmi hatırladım da sustum.

şansıma: "tahtalı" (Columba palambus) . o mevsimde orada henüz olmaması gerekiyordu. erkenciler.

kalenin çeşitli yerlerinde italyanca tabletler var. bilmeyince bir sürü tahmin yapmıştım. buraya birileri saldırmış da italyanlar kurtarmış vs. aslında pek yalan da değilmiş. vakti zamanında isveçliler saldırmış buralara, italyanlar, habsburglular, moravyalılar, macarlar, bohemyalılar vs. ittifak halinde isveçlileri savmışlar başlarından. ama bu tabletler ile hiç alakası yok. kale avusturya-macaristan imparatorluğu zamanında hapishaneye dönüştürülmüş. avusturyalılar falan da öyle kulanmış burayı. çoğunlukla politik mahkumlar yatmış burada. fransız devriminden falan mahkumlar. ama uzun bir süre italyan bağımsızlıkçıları yatmış burada. mesela carbonari. italya'yı birleştirip tek devlet haline getiren adam. bilmiyorum ama sanırım bu tabletler o mahkumların anısına bırakılmış buralara...

kente geri döndük..

cerveny kostel. kızıl kilise. işte bir evangelik kilise. protestan. reform zamanı çekler büyük oranda protestan olmuş aslında. ama hemen ardından gelen de-reformasyon veya antireform hareketi ile kanlı şekilde ülke yeniden katolikleştirilmiş.

çok keyifili bir saatti biz buradayken. güneş az sonra batacak. ve neden hatırlamıyorum. biz buralarda baya gezindik..

işte o dediğim çiçeklerden / ağaçlardan bazıları. o kadar yoğun ki şehir çiçek kokuyor! ve sokaklar pembe! en iyi örneği için bkz. aşağıdaki foto.

ve mutlaka dikkat. sokakta bir tane kedi yok! toplatılıyor çünkü. sorunca normal ve doğru olan bu zaten diye cevapladılar, hatta bu kadar aptal bir soruyu nasıl sorabilirim ki der gibi baktılar. pek kedi sevmiyor herhalde bu çekler. sanırım hala ortaçağ inançları devam ediyor...

bisikletliler continued...

dolaştıktan sonra bir önceki hedefime yöneldim yine. amaç el classico izlemek. bu kez eminim maçın bugün olduğundan.

en başta çok garipsedim. çünkü burada sigara yasağı (henüz) yok. fosur fosur herkes. ve fark ettim ki hiç de özlememişim sigarayı (gurur ve göz yaşı). sonra bira söyledim barmene. daha doğrusu söylemeyi denedim. anlaşamadık. malum sebep, onda hiç türkçe, ingilizce yok, bende de hiç çekçe, slovakça (varmış). neyse ki bira kelimesi evrensel onda sorun yok da adam bir şey sorup duruyor. en sonunda bir gazetenin köşesine "16, 18, 20?" yazdı. iyi de kuzum, bu ne? en mantıklı olan biranın alkol derecesidir heralde diye düşündüm. eee biranın memleketi ya, demek ki birayı bu alkolle (!) içiyorlar barlarda. az olsun da ölmeyeyim diye 16'yı gösterip "ok" dedim. adam getirdi. açık renk bir bira. su gibi. dedim bir terslik var bu işte. hemen dikip bitirdim. bu arada maç da izliyoz tabi. baktım ki messi oynadıkça bir ben, bir de karşımdaki adam sevinip duruyor. diğerlerinin pek umurunda değil maç. şansımı deneyip adama sorayım dedim. neyse ki adam ingilizce biliyormuş. slovakmış. o dereceler maltın yoğunluğunu gösteriyormuş, alkolü değil. pek eğlenmiştir benle heralde. sonra bana benim için 20'lik söyledi de efes içmiş kıvama geldim. sonra messi gol attı. bardakları tokulturduk "naz drave" dedim. nereden biliyorsun dedi. bilirim dedim. hem bulgar işçilerle 3 ay birlikte çalışmışlığım var hem de skalariak dinlemişliğim. sonra messi real madridden 5-6 kişiyi çalımlayıp ikinci golü attı, coştuk, bağırdık çağırdık. eleman bana bira ısmarladı. sağolsun! ısmarlar tabi, koca bardak 2 tl bile değil. hem de barça reali madrid'de 2-0 yenmişken..

en sevdiğim her yerin yerel birası olması...

unutmadan, o unutulmaz maçın özeti burada.

27 nisan 2011

brno

2011-09-26T00:28:00.000+03:00

[öncellikle blogger'ın bu son halini sevdiğimi söylemek isterim. ne güzel. sadece fotoğraflara bakmak isteyenler düşünülmüş, tabi bir de benim gibi slayt gösterisi oluşturmak isteyip de beceremeyenler. ala. fakat, çektiği fotoğrafları yazıdan ayrı bir bok ifade etmeyenleri ne yapacağını pek düşünmemiş google hazretleri. gerçi bu sorunu da dolaylı yoldan halletmiş bir yerde. blog okuyanlar, takipçiler, arkadaşlar vs. artık bu yazıları blogun kendi sayfasından değil buzz'dan google reader'dan hatta bilimum mobil eplikeyşından okuyorlar. artık boşuna dizayn, template vs aramaya gerek yok. dolayısıyla google'ın kişisel bloglara sağladığı bu slayt hizmeti benim gibi günde onlarca blog okuyan birilerine pek bir şey ifade etmeyecek. olsun karşısına geçip fotoları seyretmek hoş yine de...]

hep öyle denk geldi. yurtdışına çıkışlarım hep yeni kıta için oldu. avrupa benim için yeni kıtaya gidiş için bir mola noktasıydı. gördüğüm frankfurt ve münih havaalanları da pek avrupa sayılmazdı heralde. o yüzden yol beni çek cumhuriyeti'ne götürürken çok heyecanlıydım. öncelikle -belki de ilk kez- yabancılık hissedeceğim bir yere gidiyordum. daha önce gördüğüm amerikan yaşam tarzını ortalama bir cnbc-e izleyicisi ne kadar biliyorsa ben de o kadar çok biliyordum işte. yani bir hayli fazla. ve etrafta ingilizce de olsa anlayabildiğiniz bir dil sürekli yazılıp çiziliyorsa ve de konuşuluyorsa o kadar yabancı kalamıyorsunuz oraya. şimdi ilk kez ingilizce konuşulmayan, sokakta istediğine istediğini soramayacağım bir ülkeye gidiyordum. ve işin açıkçası çek cumhuriyeti hakkında bildiklerimin çoğu da türkiye işçi partisine etkileri üzerinden. şimdi sırada latin abecesi kullanmayan bir ülkeyi görmek var.

ortalama bir birey çek cumhuriyeti'ne gidecekse prag'a gider. hatta bu prag'a gitme işini dahi yanında viyana ve budapeşte de olacak şekilde genişletir de bir haftalık gezi paketinde halledeverir. büyük ihtimalle ben de turizm amaçlı gidecek olsaydım koca bir açgözlülükle madem gidiyorum üç ülke birden göreyim derdim. nefs işte. azla yetinmez.

neyse ki bizim asıl işimiz brno'daydı. moravya'nın tarihi başkentinde. tabi ki oraya gitmek için ve oradan dönmek için prag istikametini kullandık. thy uçuşları sadece prag'a var zira. amma velakin burası viyana'ya ve bratislava'ya daha yakın. thy uçuşlarına baktık. ne de olsa vize sorunumuz yok :) yine de en mantıklısı prag'dı. zaten bu bahaneyle prag'da da bir takım görüşmeler yaptık. ziyadesiyle iyi oldu...

gitmeyi düşünenler için bir not: illaki prag - viyana - budapeşte üçlemesi yapacaksanız buna brno ve bratislava'yı da ekleyin! hatta bu turu sudan ucuz trenlerle yapın. sonra da bana dua edin bu turu ben de yapabileyim diye.

brno'yu görür görmez fotoğrafın deklanşörünü terletmeye başladım. deli gibi fotoğraf çektim. herşeyi. şuursuzluğun tarifi. sonra yoruluyorsun ama bu işin sonu yok. her ev, her sokak güzel. her yer heykel, park, çarşı, pazar. hatta her yerde dikkatimi daha önce ottawa'da ve toronto'da çeken gotik heykeller. sonra vazgeçtim. dedim bunlar hikayeleri ile birlikte anlamlılar benim için. bunların hikayelerini duyma şansım yok. var mıdır o da şüpheli. çünkü her yerde varlar. saksı gibi (tabire bak!). alelade bir apartmanda dahi nerden baksan 4-5 tane heykel var (bunlara heykelden başka bir şey deniyorsa da cahilliğime verin). bunlardan bir sürü örnek ister istemez buradaki fotoğraflarda olacak. ama not düşmüş olayım: en başta salak salak her gördüğüm "heykel"i çekmeye çalışmıştım. alıklık işte ...

gıcık bir gezginim ben. bu yukarıdaki fotoğrafları iş yemeği için gittiğimiz bir restoranttan çektim. o nedenle alttan kırpıklar. işte fotoğrafların çekildiği o terasta inatla arka tarafa geçmeye çalıştım. onlar da inatla beni arkaya geçirmemeye çalıştılar. geçtim! işte arkadaki görüntü bu. kentin içi artık bu. işte o zaman karşı propagandayı hatırlıyorsunuz: "insanı hiçleştiren sosyalizmin sanayi canavarları"...

onların göstermek istemedikleri bana çok da batmadı aslında. neticede melih'ciğin cehenneminde yaşıyoruz biz. mesela şu fotoğrafta yolun ortasında dönerci ve doncu yoksa, işte o sosyalizmin veya müteakip gelen kapitalizmin değil melihsizliğin zaferi. hatta zerafeti..

her şehre tramvay istiyorum ben. fotoğraflar güzel oluyor :)

sanırım şimdi az çok izlenimlerimi anlatmam gerekiyor bu şehir hakkında. gitmeden önce bir parça gergindim elbet. bize vakit kalacak mı? gezip görebilecek miyiz? adetim oldu ya, gitmeden kent hakkında araştırma yapmıştım biraz. gidilesi gelinesi görülesi bir sürü yer vardı. hadi bunları geç yenilesi içilesi şeyler de ziyadesiyle mevcuttu. gider gitmez otelimizdeki haritalara saldırdım. işaretli bir sürü yer. umarım bir kısmını görürüz dedim..

ilk fırsatta kendimizi sokaklara saldık...

haritaya göre değil de kafamıza göre hareket ettiğimiz için (!) ne çıkarsa bahtımıza deyip yürümeye başladık. karşıma ilk çıkan kiliseye daldım:

kostel sv. tomase - aziz tomas kilisesi. bildiğimiz için değil gördüğümüz için girdiğimiz bir kilise oldu. bilmiyorduk tüm brno turist rehberlerinde yer aldığını. o an maalesef bir rehber edinememiştik henüz.

daha önce sanırım antakya'daki bir kilseyi anlatırken söylemiştim. bir kilisenin katolik, ortodoks veya protestan olduğunu anlayabileceğiniz (abartı oldu sezebileceğiniz) bir takım işaretler var. mesela çarmıha gerilmiş isa. gerçi iş buna kalmaz. mimarisi söyler aslında. neyse efendim. bu kilise katolik kilisesi. çek coğrafyasının büyük bir oranı katolik. durun bunu açmak gerekiyor azıcık:

(1) çek nüfusunun çok büyük bir oranı ateist ve agnostik -imiş. özellikle gençler arasında... (2) dindarlar arasında en büyük oran hristiyanların, ama yahudiler de mevcut (özellikle prag'da)... (3) hristiyanlar arasında en büyük oran katolik. yani her slava benzeyeni (ki dilleri slavlarınkilere benzese de çekler slav değilller) veya her eskinin doğu bloku ülkesini ortodoks saymamak gerekirmiş. gerçi slav olup da ortodoks olmayanları da biliyoruz ya. bkz. hırvatlar, slovenler. mesele yine soy sopa dayandı. boşverin gerisini... özet: çeklerin etrafında protestanlar ve ortodokslar var ise de onlar katolikler.

bu kilise de kostel sv. jakuba (aziz yakup kilisesi). bu sokaktan geçe geçe bir meydana geldik: namesti svobody - özgürlük meydanı.

meydandaki moravy sloup - veba sütunu. çok net bilgi edinemediysem de orta avrupayı kasıp kavuran veba salgınından azizler korusun diyeymiş (bir rivayete göre de ölenlerin ruhları şad olsun diye)

bu meydanı moravya aristokratları mesken tutmuş vakti zamanında. unutmamak gerek. çek cumhuriyeti daha çok bohemya geleneğini yansıtıyor. bu bölge ise moravya. tabiri caizse moravska...

meydana bağlanan sokaklarda dolaşmak gerçekten keyifli. ama garip bir tanıdık bulma hissiyatı. anaaa, istiklal caddesi değil mi yahu burası?

eski belediye binası. tabi onlar eski kent meclisi diyorlar.

kendi adıma sözümü bazen bozuyorum ve o işlemeleri de çekiyorum. sanki bu fotoğrafları başka hiçbir yerde bulamayacakmışım gibi. ortadaki işlemenin eğriliği hakkını alamayan bir işçinin öcünü almasından kaynaklı o halde duruyormuş. işçinin parasını vermemişler, o da orayı eğmiş, düzeltmemiş..

o eski kent meclisinin kapısında iki ilginç şey var. birincisi yukarıdaki brno dragon. bu timsaha neden dragon diyorlar diye epey sorguladım. hatta efsane falan aradım ama bilen yok birisi hediye etmiş ama o birisi kim (ve neden bunu hediye etmiş) bilen yok. ikincisi de alttaki tekerlek. lednice kentinden bir marangoz (Birek) bir inat uğruna bir gün içinde ağaç kesmiş, ondan bir tekerlek yapmış ve 40 km sürerek Brno'ya gelmiş. işte o tekerlek bu tekerlekmiş..

burası da şimdiki pazar yeri. meydanın ismi lahana pazarı. bizdeki pazarlara benziyor.

parnas çeşmesi. eskiden burada bir rönesans çeşmesi varmış. onun yerinde şimdi bu çeşme var. holy trinity de denirmiş buna. bu da barok. daha öncekiler gibi.

etrafımdaki çok sanatsever arkadaşlarım beni dürtmese ben saatlerce daha bakacaktım bu çeşmeye...

arkada aziz peter ve paul kilisesi. malesef göremedik.

bu yukarıdaki sıradan bir apartman. ama okuyamayan olur belki, 1899'dan kalma sıradan bir apartman. ama mesele tarihi değil. işlemeleri. benim heykel deyip durduklarım. tüm kent böyle. delirmemek elde değil..

istiklal varan 2

travmalarımdan bahsetmezsem olmaz. her yeri koşa koşa "gördük". dolaşmak pek nasip olmadı. onun için pek bi cahil dolaştık buraları. girmek istediğim yerler 'ne var ki burada hadi artık gidelim' protestoları ile iğfal edildiği için ihmal edildi. ama artık bu konuda bağışıklık kazandığım için pek takmadım. zaten o ilk elimize geçen haritanın ölçeğinin pek küçük olduğunu keşfetmemle keyfim yerine geldi. burası o kadar küçük bir kent ki bir şey ıskalamanın sanki söz konusu değil. ama o kadar da dolu bir kent. burası benim ilk avrupa kentim! hmmmm. acelemiz var gibi o güzelim kiliseleri çeşmeleri binaları pas geçtik. bugünkü derdimiz ilk önce perşembe günü prag için tren bileti bulmak. sonra da brno'daki alışveriş merkezlerinden en büyüğünü tespit edip iphone kılıfı fiyatı karşılaştırmak. çok şaşırtıcı!

ama nasıl bir şeyse tren bana habire sosyalizmi hatırlatıyor. o nedenle hiç de gocunmadım zorunlu gar ziyaretimden.

nedim gürsel..

buradaki kelime oyununu bir türlü anlatamadım ekibimdeki çok iyi ingilizceleriyle övünüp duran arkadaşlarıma. czech made. 'şah mat gibi okunuyor ama çek yapımı diyor'. ya onlar haklı ben götünden anlıyorum bunu, ya da sadece ben anlıyabiliyorum bu oyunu..

akşam oldu. avm zamanı!

şansım devam ediyor. gittiğimizde paskalyaydı...

yemek zamanı denildiğinde çıldıracaktım. çek cumhuriyetinde yine mi aynı şey: mc burger. inat ettim yemeyeceğim dedim.. ama bir avm de ne yenebilir ki? en yabancısı olduğum hazır gıdaya yöneleyim bari dedim. karides yedim ama tatlı su karidesi. kerevit değil, evet değil. ilk günden bir efsane daha teyit edildi: burada fast foodçularda bile bira veriyorlar. çeklerin ulusal içeceği...

ayıp be!

gün bitti. fiyatların ankamallden daha ucuz olmadığı teyit edildi. artık otele dönüş. bunda da ben ısrarcıyım. tek amacım milleti odalarına yollayıp bi pub, bar falan bulup envai çeşit bira eşliğinde el classico izlemek.

hemen otelin karşısındaki bara gidiyorum. ama hüsran içinde öğreniyorum ki maç bugün değil yarınmış. tüh. neyse, yorgunluk var. bir başka efsaneyi deneyip öyle gireyim yatağa. malum yarın iş var yine...

otel odam.

sevimli çek kronları. kur farkı baya girdi bir yerlerimize. serbest kur çünkü. ilk gördüğüm yerde biraz bozdurdum, ama öyle yapmamak gerekiyormuş ...

26 nisan 2011

denver II

2011-09-10T01:15:00.000+03:00

kıyısından köşesinden denver sokakları ile o sayfanın sonu...

demek ki her koşulda sağlıksız beden burgerking'e mcdonalds'a muhtaç

artık 16th street'dan son kez çıkıp gidiyoruz.

havaalanı yolu fakir mahallelerin ortasından geçiyor. (ben de artık kare moddan çıkıyorum)

ister istemez gta vice city'deki neighborhood'umu hatırladım buralardan geçerken.

elveda rocky dağları, ve merhaba havaalanı, ve en nihayetinde eve dönüş!

bitti 27 mart 2011

denver I

2011-09-03T02:00:00.001+03:00

denver'dan son kare'ler...

16th street mall. denver'ın merkezi aktivite mekanı. gündüzleri bomboş, geceleri canlı olan bir cadde. bu canlılığı denver standartlarında "canlılık" olarak düşünmeli. cıngıllı olsa da aslında boş bir cadde. bir istiklal, kadıköy değil, hatta ankaramızın yüksel caddesi heç değil!

denver'da görülmesi gereken neresi denirse akla hep ilk bu 16. cadde gelirmiş ya, biz de gidip görelim dedik. hatta o kadar beğendik ki başka bir yere gidip gezmeyi gerek görmedik.

istanbul'da da vardı bu ineklerden şehrin envai çeşit yerinde. sanırım bir sanat projesiydi. bence istanbul'un en sevimli hali öyleydi. inekler güzeldi ama insanlar daha güzeldi. ineklerle poz verip fotoğraf çektirenler. onlar aile albümleri için cep telefonlarına poz verirlerken dışarıdan o hali çekmek çok keyifli bir iş olurdu aslında.

şu fayton hadisesini bir türlü anlamıyorum arkadaş! hayatımda binmedim. ne izmir'de ne büyükada'da ne de prag'da, central park'ta. binmem de. ne lüzumsuz bir iş! asfalt sokaklarda takıduk tıkıdık götü kokan bir hayvanın ardısıra güya kent gezmek. büyük ihtimalle benim anlamadığım bir sır var ki dünyanın dört köşesinde faytonla kenti gezme bir alternatif olarak sunuluyor. bir parça öküz müyüm neyim?

ama bisiklet iyidir, güzeldir.

sokaklarındaki evsizleri ile meşhur denver'ın "cadde"sinde bol miktarda starbucks mevcut pek tabi. ve ücretsiz wi-fi hizmetinden yararlanmak adına her yorulduğunuzda oraya atıyorsunuz kendinizi (ama bir yalan daha doğrusu çarpıtma var bu cümlede. ben starbucks'un regular all dark kahvesini pek sevdiğimden starbucks'a dalmak için her türlü bahaneyi kullanıyorum. yoldaşlar duymasın)

bu fotoğrafların bir kısmı eldeki makinenin deklanşörüne gelişigüzel basmakla çekildi. shutter time'ın da ağzına sıçtım afedersiniz. ama nedense seviyorum bu işi. çıkan sonuç her türlü memnun ediyor beni. çıkan kare benden başka kimse için çok anlamlı olmayacak olsa dahi. işte bir ergen kavgası. anlayana :)

bu cadde akşamları güzel ne yalan söyleyeyim. melih'imizin dahiyane projeleri ile kızılay'ımız da böyle olacak pek yakın zamanda inşallah. yani o derece güzel. yüksek binalar ve neon aydınlatmalar. ben seviyorum işte..

pek tabi ki alışveriş merkezine gittik. ne sandınız ki? allahın sevdiği kulmuşum da, kapalıydı!

colorado eyalet meclisi. not: şimdiye kadar gördüğüm tüm eyalet meclislerinin mimari yapısı aynı!

belediye çeşitli yerlere bu bisiklet parklarından yapmış. isteyen parasını basıp kentte kullansın diye. ama sanırım bizim buradaki işler gibi göstermelik bir iş bu da. çünkü o meşhur 16. street mall'da bisiklet kullanmak yasak (o taşıyıcı 3 tekerlekli bisikletleri saymayın). bir de bu bisiklet parklarında bisikletler olduğu gibi duruyor, yani pek kullanan yok. tamam bisikleti koydun da millet neden bisiklet kullanmalı onu da söylesene be adam!

bu kentte bisiklet kullanan tabi ki var. hele ki istanbul'a ankara'ya nazaran gani gani. ama ne bileyim toronto ile karşılaştırınca da yok. halbuki burada var bisiklet yolları falan. demek ki neymiş? olay yolda değil kafada bitiyormuş...

26 mart 2011

ulu manitu

2011-08-17T00:59:00.145+03:00

(önce not: fotoğrafları düzenleyip buraya koydum. yazmaya üşendim, taslak olarak kaydettim. ben öyle sanıyordum daha doğrusu. yazısız vesairesiz "sehven" yayınlanmış. ooops! pardon!)

konferans-otel arası gidip gelirken bari bir yerlere gidelim kabilinden yola düştük. gitmesi kolaydı da dönmesi pek zordu. malum ulaşım sorunu. otel resepsiyonu taksi çağırıyor, orada sorun yok ama gittiğimiz yerden nasıl döneceğiz onu hiç hesaplamamıştık. azıcık rocky dağlarına tırmanalım, manitou spirngs'i old colarado'yu görelim dedik.

aslında nereye gittiğimizi pek bilmiyorduk. otellerde bulunan zerzevattan gördüğümüz kadarıyla sevimli (biraz da retro) evlerden oluşan bir kasaba. biraz kızılderili, biraz kovboy, biraz da mexico işi.

gittiğimize pişman olmadık en başta. bütün dükkanlar, hadi onları geç, bütün cafeler ve restoranlar kapalı olsa da. akşam 6'da her yer kapanıyormuş. bunu da sineye çektik. ama gördüğümüz onca arabaya rağmen sokaklarda hiç insan olmamasını ne yapacağız? insansız fotoğraf olmaz diye haddini aşan bir iddiam var. ama buralarda insan yok. çok soğuk eyvallah, da bize soğuk, size noluyor?

burası kendi haline bir kasaba. ismi eskiden manitou imiş. buraların meksika olduğu zamanlarda. sonra buranın maden potansiyeli farkedilince anglosakson beyazların ilgisine mazhar olmuş da bir savaşla almışlar buraları latinoların elinden. sonra ismi değişmiş.

şu arkadaki zirve pike's peak. bu kasaba da aslında bir madenci kasabası. zaten bu kolorado eyaletinde ne varsa madenciliğin yüzü suyu hürmetineymiş. şimdiyse abd ordusunun hava kuvvetlerinin merkez üssü olması sayesinde biliniyormuş buralar. istersen o hava üssünü bile gezebiliyorsun turist olarak. ne bileyim hayalet uçakla fotoğraf çektiriyorsun vs. peki şu meşhur district 51 neredeydi?

manitou springs'ten pike's pike ulaşan bir trenyolu var. şimdi turistik amaçlarla kullanılıyormuş. ama saat 6'dan önce pek tabii...

ama ne olursa olsun burayı abd nezninde tanınır kılan sıl şey temiz havası imiş. tüberküloza iyi geldiği düşünüldüğünden bir çeşit kaplıca turizmi sayesinde almış da büyümüş bu bölge.

yukarıda bir panaroma çalışması var. kasabanın merkezi sayılabilir. belki merkez farklı alınabilirdi. ama o an düşünemiyorsunuz işte. dedim ya yalnız değilsiniz. ve bir de aşağıdaki gibi başarısız örnekler de var..

şöyle sağa sola bakındık. sonra üşüdük. taksi aradık bulamadık. otostop çektik, duran olmadı. ne kadar uzak olabilir ki otel dedik yürümeye başladık. 15 km imiş. nasılsa yolda bir şeylere denk geliriz diye. gelemedik.

buraları aslında bir de ağaçlar yeşilken görmek vardı. gerçi şimdi al bilet git deseler gitmem heralde.

bir de gezerken yanınıza mutlaka fotoğraf çekerken en azından netlemeyi bilen birini alın. koyun çantaya. o kadar da küçük olsun. beslemesi kolay olur :)

(fotografik not: takımayın her fotonun ayrı telden çaldığına. uğraşasım yok)

manitou springs'ten old colorado'ya doğru yürüdük de yürüdük....

hava kararmaya başladı. biz hala dağdayız. inemedik. acıktık. yanımdaki mızlanmaya başladı. ben de.

en sonunda old colorado'ya ulaştık da karnımızı doyurabildik. bu arada habire söylüyom da "old colorado" colorado springs'in bir mahallesi gibi bir şey... tahminimce kentin ilk yerleştiği yer.

bu mcdonalds ve/veya burger king benim için bir travma halini aldı artık. bunu sonra anlatacağım. ama yukarıdan anlayın işte, etrafımızda cennet nimetleri olsa da varsa yoksa bigmac! nasılsa eminiz içinde domuz olmadığından, peki kesimi islami mi? ateş seni çağırıyoooorrrr. tövbe tövbe...

çıktık yine yürüdük. ama bu kez hoşuma gitti. ful-amerikan bir çok foto çekmişim. dedim ya film seti gibi....

"el colorado" şaşırtıcı değil. colorado eyaletinin "el paso" bölgesindeyiz neticede. ama çok turistik gibi bu ispanyolca isim meselesi çünkü çok az insanla karşılaşsam da burada, latino yoktu pek. ama ben yine de ahkam kesmeyeyim. tarihsel olarak bu bölge ispanyolca konuşanların bölgesi (söylicem işte: ben ispanyolcayı new york'ta daha çok görmüştüm)

işte en çok sevdiğim fotoğraf.. nedenini bilmem...

binbir rica ile bir marketten telefon açtım. taksi çağırdım. düşünün bilmediğiniz bir yerde nasıl telefon açacağınız bile dertken ben tuttum bir de adres tarif ettim elin taksicisine...

ertesi gün bu colorado springs (ve pektabi konferans) meselesi bitti de tekrar düştük yollara...

işte amerikan ekonomisini yıkıma hötüren konutlandırma projelerinden birisi. toki duy bunu!

bunlar hep arabanın içinden çekildi. o nedenle şu açıdan çekebilseydim dediğim çok oldu. ama eldekiyle yetinmeyi bilen bir insanım allahtan. ama şu elimdeki lensleri güncellesem fena da olmayacak galiba. yoksa picassa'ya photoshop'a mahkumiyetimiz bir nihayete ermeyecek sanki.

nihayet denver'dayız. dönüş yolu...

24-25 mart 2011

colorado springs revisited

2011-08-16T00:33:00.000+03:00

uzun aradan sonra merhaaba. "blogların sürekliliği için haftada 1-2 entry girilmelidir" kuralını ihlal ettim. koptum. geri gelmektir niyetim. zaten ne oluyorsa oluyor da bu yaz ayları pek bi eziyetli geçiyor blog için. neyse ki bir sürü bahanem de var. ev taşıdım. araba aldım. bizimkileri ağırladım. ve de bu colorado bahsi gerçekten çok sıkıcı. neyse ki kafamda toparladım azıcık. bu hariç iki başlık sonra ve bitti, işte bitti! çığlıkları atacağım. ne sıkıcıymış burası, ne sıkılmışım burada. mart ayının üstünden asır geçti, ben hala sıkılıyorum oraları düşünürken...

geleneği bozmadan ama çok da abartmadan başlıyorum. işte yukarıda görülen otel odamdan görünen manzara. iki ağaç bir tepe. başka? yok.

colorado springs aslında küçücük bir kasaba görünümlü bir kent. 450bin nüfusu varmış. ama bunu wikipedia'da görmesem inanmazdım. meydan boş olunca kimse evini başkasının evinin üstüne yapmamış galiba. her yer müstakil ev dolu. ve daha önce de dikkatimi çektiği üzere bu yeni kıtada boş alan yok. her yerde bir şekilde konut var. ama bu 450bin nüfuslu kentte gram toplu taşıma yok. taksiler bile sokakta dolanmıyor. isterseniz otel resepsiyonu sizin için bir yerleri arıyor, sonra binip gidiyorsunuz. taksi hiç de ucuz bir yol değil ulaşım için. gidecek olan (zavallı) kişilere benden tavsiye: üşenmeyin araç kiralayın. işte o zaman civarda gidilecek birkaç yer var(mış).

önce geliş amacımız. bir konferans. bilinen bir akademik dergi düzenliyor. ve abd'nin bilinen bir oteli seçilmiş.

daha önce methini duyduğumuz konsentrasyon arttırıcı ve tükettirici etkileri olduğu varsayılan o meşhur halılar...

konferans adabı konusunda iki kelam etmek gerekirse; hiç de bizim buralardaki konferans, sempozyum, panel vs. gibi bir kasıntı ortamı yok bu amerikalıların. gün her seferinde bir açılış konuşması ile başlıyor ve burada habire "şimdi sağınızdaki kişiye neden orada olduğunu sorun", veya "şimdi solunuzdakine sarılın", ya da "arkanızdaki kişiye dün en çok hangi sunumdan etkilendiğinizi söyleyin" minvalinde cümleler eşliğinde zorunlu sosyalliğe maruz kalıyorsunuz. bu bizim gibi kazulet yaratılışlı insanlar için hayli zor bir iş. tabi bir de solumdaki kentucky üniversitesi halk sağlığı bölüm başkanıyla sarmaş dolaş olma fikri ürpertici. ama emin olun size sarılmaya hazır, sizin meramınızı öğrenmeye hevesli birçok akademisyen var oralarda. günlük açılış konuşması sonrasında mutlaka herkesin bildiği birisi çıkıp gündemle alakalı ama akademik olmayan bir konuşma yapıyor. daha çok kişisel gelişim seminerleri kıvamında. ama salondaki onca akademisyenden kahkahalar da çıkıyor haleluya çığlıkları da. bize çok yanlış öğretmişler üniversite ortamını. odtü yine iyiydi de ankara üniversitesinin hocalarını bir getirin de görsünler burayı. ve son olarak, bu arkadaşlar fazlaca etkileşimliler. sunumlarda her an birşeyler olabilir. ben şahsen sunum ortasında sandalyenin üstüne çıkıp kızılderili müzikleri eşliğinde dans ettim. ama ben bunu yaparken önümdeki sandalyenin üstünde 70lik amca (amca dediğime bakma babalar gibi john hopkins üniversitesinden gelmiş profesör), yanımdaki sandalyenin üzerinde malezya sağlık bakanlığını temsilen gelmiş türbanlı/çarşaflı bir teyze de vardı. vee bu üç gün böyle devam etti. çok etkileştik çok.

ama ne yalan söyleyeyim beni en çok etkileyen kısım, her oturumdan sonra sunum yapanların dinleyiciler tarafından sürekli olarak değerlendirmeye tabi tutulmaları (ehh yani bilmem kaç bin km öteden geldik dinlemeye hakkını verin konuşmacılar) ve her günün sonundaki panel tartışmaları idi. alışkın olmayan bir olgunlukla hiç taviz vermeden çatıştılar. hem de ortada ne ali kırca vardı ne de uğur dündar..

otel son bilmem kaç yıldır amerikanın en iyi 10 oteli sıralamasına giren broadmoor . hatta otel o kadar ünlü ki bu konferansın burada düzenlenmesinin neredeyse tek sebebi. otelin içi, niye yalan söyleyeyim, harbiden de çok güzel. bilmemkaç senelik otel. tabi ki biz burada kalamadık. zira kaldığımız otele gecelik 80$ verirken buranın en uygun odasının fiyatı 350$ idi. kahvaltı vs. de yok. dolayısıyla konferansın asıl amacı olan kişileri bir araya getirme hedefi ile uyuşamadık. mekansal ayrılık. naparsın?

otelden çok fotoğraf var. ama çok da koymaya gerek yok. isteyen google'a müracaat eder nasılsa. ama şu iki heykeli pek sevdim. hele ki aşağıdaki chucky'yi!!

otelin tüm duvarları ve tavanları işlemeli. her bir figürün bir amaçla orada olduğu belli. ama bilmiyorsunuz işte ne olduğunu. dolmabahçe sarayında vs. de de tavanlarda duvarlarda çokça desen gördüm ama bizdeki suret yasağından dolayı o desenler bir hikaye anlatmıyorlar. bunlarda figürler bir şey yapıyor. ve siz karşısında durup kendinizce hikayeler yazıyorsunuz.

ala, ala

ve tabi her şey çok lüks. ayıp olmasa çektiğim wc fotolarını da koyarım da :)

en başta elimde makine ile burayı gezerken tedirgin oldum. ama otel görevlileri bak şunu gördün mü şunu da çek diyerek beni kollarımdan çekiştirerek bir yerlere götürdüler. ben de çektim :) daha önce kanada'da söylemiştim. bu söylediğim şey türkiye'de imkansız neredeyse. ünlü mekanları geç, avmlerde bile fotoğraf çekemiyorsun artık. gerçi havaalanlarımızdaki güvenlik paranoyası her şeyi anlatıyor zaten..

şurada iki bira içelim desem de pek tabi kabul görmedi.

kanada kazı. canadian goose. branta canadensis.

bu kazların fotoğrafını kanada'da çekebilmek için ne kadar çok uğraştığımı anlatamam. hep yol kenarlarında falan gördüm ama bir türlü yakalayamadım. kim bilecekti burada da karşıma çıkacaklarını?

otelin devasa golf sahasını işgal etmişler. dediğimi fotoğraflarla ispat edemem ama şunu diyeyim: o yemyeşil görünen çimlerin üstü kırmızı kaz boklarıyla örtülü. öğrendiğime göre golf sezonu açılıncaya kadar gübre olsun diye toplanmıyormuş o boklar. hatta kazlar gelsin diye arada besleniyorlarmış bile..

işte hayat nelere kadir? sen daha kuğulu parkın kuğularını çekme, sonra git dünyanın öbür yanında bir kuğu gör. fotoğrafla da buraya koy. ne iş?

konferanstan sonra hemen otel yoluna düşüyoruz. çünkü çok soğuk.. ve otel saat 4-5 arasında ücretsiz bira servisi yapıyor. hem de sınır yok. işte yıllardır içemediğim: corona! belki de colorado'da görüp de en mutlu olduğum şey :)

artık blogumda gastronomi diye bir etiket daha açtım (hayırlı olsun!). bu göbeğin nasıl habire büyüdüğünü cümle aleme göstermektir amacım. hatta yediğim şeyleri ıskalamayayım diye küçük bir fotoğraf makinesi de mi alsam diyorum? şöyle nikon coolpix veya canon powershot serisinden şöyle ceplik bi makine. panasonic iyiydi mesela. önerilere açığım...

organizatörlerin dediğine inanırsak, konferansın colorado'da olmasının asıl sebebi abd'nin en düşük obezite nüfus oranına sahip olan eyaleti olmasıymış. inanmam! valla inanmam! çünkü; texas hamburger'İn doğduğu yer olarak bilinirmiş ya, colorado da cheeseburger'in doğum yeriymiş. gitmeden bu nadide bilgiye sahip olan ben ilk fırsatta kendimizi bir cheeseburgerciye attırmayı başardım. istediğim şeyin ne olduğunu bilmeden okey dedim. gelen buydu :) ağzınıza bir şekilde tıkıştırabilirseniz müthiş bir şey bu! her gün bir tane götürdüğümü de itiraf etmeliyim :) şimdi böyle bir mahalli yemeği olan bir yerin obezite sorunu diğerlerine kıyasla nasıl daha az olabiliyor? hadi lennn...

kafaya koydum ya, gezeceğim, fotoğraf çekeceğim. çünkü üzerinizde şöyle bir baskı hissediyorsunuz. oralara kadar gittim de bir fotoğraf çekmedin. gece kaçtım otelden. gece dediğim de akşamın 8'i. amacım kent merkezine gidip bir şeyler içmek.

sokaklarda kimse yok demekten bıktım, ama yok işte. tüm colorado springs veletleri cowboys adında bir barın kapısına yığılmışlar. içeriden birileri çıkarsa kapıdan yeni birilerinmin girmesine izin veriliyor. o kadar dolu yani. sıraya girmeye pek tabi yeltenmedim. ama bir drug dealer'in ilgisine hemen mazhar oldum tabi...

cidden inat ettim. o soğukta. nihayet bir yer buldum da iki soluklandım. soğukta soğuk bira. pek akıl karı değil. ama bud'a değer. abd sınırları içindesin bud veya miller içmeyeceksin? olur mu? günah...

saat daha 10 buçukken gözlerimden uyku akmaya başlamıştı da döndüm hemen geri. saat farkına alışamadan gelip gidiyorsunuz ya taa oralara, işte o çok zor. neyse ki burada çok koymadı bana. zaten saçmasapan, sıkıcı bir yer burası. hollywood boşuna tüm katliam ve korku filmlerini bu küçük kasabalarda çekmiyormuş..

burası o cheeseburger restoranım. gidecek olan varsa tavsiye olunur şiddetle. hem mekana girip çıkarken gta vice city oynuyormuşsunuz hissiyatını da yaratıyor :)

en üzüldüğüm anlardan birisi. buraya gelmeden aylar önce nba takvimine bakmıştık. uygun olursa bir maç bulalım da gidelim istiyorduk. aksilikler aksilikleri kovaladı da gidemedik maça. "nasılsa san antonio şampiyonluğa gidiyor, nasılsa denver'da da iş yok bu sene" değmez diye avutuyorduk kendimizi. tuttu son 10 maçtır yenilen denver, önünden geçtiğimiz salonda, 10 maçtır kaybetmeyen şampiyon adayını yendi! şansa bak. kaçırdığımız maça bak!!!

ertesi gün yine aynı yine aynı... sıkıcı burası çokk.. belki yanlız olsam yine yapacak bir şey bulurdum. ama tüm şu fotoğraflarda (gece kaçıp gidişim hariç) hiç yalnız değildim. fotoğrafla alakası olmayan birine "bi dursana" demek ona da eziyet sana da. onun için vazgeçtiğin şey yanındaki değil de "orası" oluyor. maalesef. acı gerçek...

23-25 mart 2011

behzat ç

2011-06-27T00:15:00.000+03:00

lost bitince buraya entry girdiysek eğer, behzat ç. nin bu 1. sezon finalinden sonra da buraya entry girmek şart arkadaş. hatta yetmez adına bir blog açmak lazım... hatta ekşicilerin teorilerinin doğrulanmasına ithafen "vay amına koyayım" bile diyorum. o kadar yani... behzat ç. çıtayı o kadar yükseltti ki yerli diziler için, o çıta harbiden aşılamaz, aşılamaz da bi yerimize girer o çıta...

internetime dokunma

2011-05-12T22:39:00.000+03:00

fuckin' colorado springs

2011-05-03T01:00:00.001+03:00

colorado'da konferansa katılacağımız bilgisini aldıktan sonra heyecanlanmadım desem yalan olur. hatta ilk düşündüğüm şey, gayet ahmakça, "new york'a, chicago'ya, seattle'a, san francisco'a, new orleans'a herkes gider, mühim olan kimsenin gitmediği, gitmek istemeyeceği yere, ne bileyim idaho'ya iowa'ya minnesota'ya wyoming'e maryland'a gitmek" dedim. gezginiz çok havalıyız, o halde amerikalının kendisinin bile gitmediği yere gitmeliyiz. aslında yozgat'a gideceğini öğrendiğinde mutlu olan salak bi isveçli turistten hallice değilmiş durumum. gidince öğrendim.

aslında gitmeden umudum kırılmıştı çünkü gugıllıyorum gugıllıyorum bi bok çıkmıyor. varsa yoksa rocky dağları. başka da bi şey yok. olsun! gidilecek ve görülecek! havan batsın emi! eşşek gibi gidecen zaten görev yazısı eline tutuşturulduktan sonra. ama keşke herkesin bana dediği gibi keşke gördüklerim yanıma kar kalsaydı, keşke gittiklerimle bir daha 1 km yol almasaydım birlikte, keşke... neyse...

şikayet edip duruyorum ama iyi gezdim de demeyeceğim bu colorado 'gezi'si için. bunları "gezi" diye etiketlediğime bakmayın. emin olun gezi olsaydı yanımdaki adama 1 saniye daha katlanmazdım. mesela bu adamın evine ayda min 8000-9000 tl geçtiği bilgisi mevcutken tüm muhalefetime karşın inatla ucuz otellerde kalışımıza ne demeli? denver'a gittik, de nerede kaldık: otobanın yanıbaşında, pislik içindeki bir otelde. ama para cebimizde kaldı. di mi? gözünüzü toprak doyursun!

yaklaşık 20 saat sürdü buraya ulaşmak. ankara-istanbul-frankfurt-denver! 3 uçak demek 3 havaalanı demek, o 3 havaalanı demek de 6 üstbaş aranması demek. ve herşeyden kötüsü uyuyamamak demek. adam gibi otobüs yolculuğu olsa binersin, oturursun koltuğuna, uykun gelince uyursun uyuyabildiğin kadar. uçakta habire uyanıp duruyorsun. yok başka havaalanına geldik, yok yemek servisi başladı, yok iniyoz kemer bağla, yok kalkıyoz 3 gulhü bi elham oku, ha bir de lufthansanın içecek servisini kaçırmamak gerekiyor tabi...

gece girdik otele. saat farkından dolayı yığılmadan hemen önce pencereden çektiğim fotoğraflardır bu yukarıdakiyle aşağıdaki...

sabah lanet bir havaya uyandık. her taraf bulut. colorado'da baharın en sert hissedildiği zamandaymışız ve milletin dediğine göre şanslıymışız. ne diyeyim? ben böyle şansın içine!

tabakhaneye bok yetiştiriyoz ya, hemen yola düştük. asıl hedefe colorado springse gidiyoruz. diğer ucuz otelimize...

işin aslı şu ki rocky dağları dediklerini görünce harbiden heyecanlanıyorsunuz boş yere. habire uçakta pencere kenarında oturduğum için (müteşekkirim) denver'a ininceye kadar gördüğüm şudur: uçsuz bucaksız bir düzlük, tabir yanlış değil soğuk çöl. rusya'nın sibirya stepleri gibi. kanada hudson körfezinden sonrasında hava açıktı ve neredeyse colorado'ya kadar her yer buzdu. ürkütücü. işte böylesi bir çölde dağlar mucize kabilinden. bu arada bu dağ silsilesi kanada british colombia'dan abd'nin new mexico'suna uzanıyormuş yaklaşık 5000 km boyunca. çok yüksek değiller aslında. en yüksek yeri 4400 m. imiş, o da colorado'daymış. rakımın da 1700-1800 m olduğunu düşünürseniz aslında farkı görüyorsunuz o da eder 2600-2700 metre. koy üstüne 15 seneyi. ne çıktı. mhp iktidar...

yani iskenderun'dan hemen arkadaki amanoslara baksanız aynı duygu. ama işte koyunun olmadığı yerde keçiye abdurrahman çelebi derlermiş...

otele yerleşir yerleşmez zamandan da kazanalım hele diye hemen dışarı çıkıyoruz. şok! kimse sokakta değil ve sokaklarda bir bok yok. hiç bir özelliği olmayan küçücük bir kasaba...

ottawa'da da demiştim kimse sokakta yürümez mi yahu diye. colorado springs'i gördükten sonra ottawa'ya ettiğim tüm küfürleri geri alıp ziyadesiyle c.s.ye sunuyorum. en azından ottawa güzeldi. görecek zilyon tane şey vardı. bu ne ya!!!

kent merkezinin her yeri public car park. her sokakta 2 tane minimum. bu da demek oluyor millet hiçbir yere yürüyerek gidip gelmiyor. toplu taşıma yok zaten. denver -cs arasında işleyen tek bir toplu taşıma aracı yok. ki 70 mil. ya charter uçağa bineceksiniz ya da taksi tutacaksınız. ikinciyi seçtik tabi. neyse geri dönersek cs'ye, bir allahın kulu yok yahu yürüyen. hatta biz yürüyoz diye garip garip bakıp korna çalan bile oldu.. iki yürüdük. nasılsa aynıdır her yer dedi konferans partnerim büyük bir öngörüyle, otele gittik koşa koşa. sanki otel daha eğlenceliymiş gibi.. ne diyeyim. koy götüne gitsin!!!

işte bu kadar şekilsiz ve kişilksiz bir yerdi colorado springs...

22-23 mart 2011